The Strange Death Of Liberal England
Manische helleveeg
Kevin Vergauwen
Botanique, Brussel — 18 maart 2011
Daags na de magistrale doortocht van Arcade Fire - het grote voorbeeld waar The Strange Death Of Liberal England tot in den treure mee wordt vergeleken - mag het gezelschap zelf aantreden in het gezelligste zaaltje van de Brusselse Botanique. Geen grote arena, geen joelende massa noch hi-tech visuals of scheurende lasers. Wel een stel uiterst gemotiveerde en door enthousiasme gedreven jonge honden die van bij noot één het matig opgekomen Rotonde publiek meenemen op een helse trip doorheen zowat alle songs uit hun debuutplaat ‘Forward March!’, vakkundig aangevuld met enkele nieuwigheden.
Sta ons toe meteen even de puntjes op de i te zetten door te vermelden dat deze band muzikaal live niets, maar dan ook niets met bovengenoemde Canadese helden te maken heeft. Als we dan toch naar gelijkenissen zouden moeten zoeken, vinden we die in het feit dat er ook hier op het podium met de nodige regelmaat vlotjes van positie achter de instrumenten wordt gewisseld en dat er van de bandleden op zijn minst kan gezegd worden dat ze haast maniakaal over het podium razen. Maar daar houdt het dan ook bij op. Zonder al te veel scrupules en met een simpele pancarte getiteld “The Strange Death Of Liberal England” beklimt het vijftal de bühne. Die pancartes blijken overigens het handelsmerk van deze excentriekelingen en duiken gedurende de hele show met de nodige regelmaat op. Ieder zijn manier van communiceren zeggen wij dan.
In amper veertig minuten vuurt deze Engelse furie de ene gitaarsalvo na de andere af en weten ze vriend en vijand met verstomming te slaan. Modern Folk Song, voor de gelegenheid in een up-tempo kleedje gestoken, zet de toon voor deze orkaan aan gitaargeweld. Zanger Adam Woolway mag zich dan wel voortdurend verstoppen in zijn eigen krullenbol, toch schreeuwt hij de ziel uit zijn lijf zoals enkel Black Francis hem dat in zijn glorietijden voordeed. Achter hem trekken de andere bandleden een ware wall of sound op en schijnen een olifantendosis adrenaline tot zich te hebben genomen. Manisch en bezeten lijken ons dan ook de juiste termen om het podiumgedrag van de band te omschrijven.
Zijn het nu de kurkdroge drums, de sterk naar Mogwai en Godspeed You! Black Emperor neigende gitaarlijnen of de hypnotiserende xylofoonriff bij het begin, die A Day Another Day zo verslavend maken? Wij zijn er nog niet uit, maar feit is wel dat deze single zichzelf alweer bombardeert tot hoogtepunt van de avond. Daarnaast rekenen we uiteraard ook het demonische An Old Fashioned War en de chaos van I Saw Evil tot orgelpunten in de korte set. Rest ons enkel nog te hopen dat deze band niet in de anonimiteit verdwijnt, het zou zonde zijn van de geniale “We Are Bandini” borden!