Kyuss. Wat een groepsnaam! Kort maar krachtig, mysterieus en catchy. De drie laatste adjectieven zijn ook van toepassing op hun muziek. De band die op één en dezelfde dag twee shows gaf in de AB – is dit trouwens een unicum in de geschiedenis van de zaal? – heette echter Kyuss Lives! en het uitroepteken maakt integraal deel uit van de groepsnaam. Met drie van de vier originele bandleden – Josh Homme heeft immers sinds jaar en dag zijn eigen bandje genaamd Queens Of The Stone Age – mag men dit wat ons betreft een reünie noemen, en een wel erg geslaagde.
Zoals reeds gezegd gaf de band tweemaal present: een extra show in de namiddag wegens onverwacht succes, en luttele uren erna het origineel geplande optreden. De namiddagshow werd ingeleid door het Duitse Burden, dat een weinig originele en vooral saaie mix van sludge, stoner en metal bracht. Dan deed Waxy het ondanks hun wat lullige naam stukken beter.
Niet voor niets kregen deze Californische rockers bij hun plaat immers hulp van zowel Ed Mundell, de gitarist van Monster Magnet, en John Garcia zelve. Hun vrij ingewikkelde songstructuren maken dat deze songs waarschijnlijk pas na meerdere luisterbeurten hun echte potentieel vrijgeven, maar de potige drums, hun uitstekende instrumentbeheersing en de melodieuze zang maken deze band zeker het ontdekken waard.
De hoofdvogel werd echter afgeschoten door Kyuss Lives!, we zeggen en schrijven stonerlegende Kyuss. Toch had ons enthousiasme na de namiddagshow een stevige deuk gekregen: de zompige sound met allesoverheersend basgedreun deed de songs gewoon niet tot hun recht komen. Was het geluid ’s avonds anders gemixt, of klonk het gewoon beter achterin de zaal? Feit was dat de groep zo zuiver klonk als de spreekwoordelijke loep en o jongens, wat was dat genieten!
De band opende hun set met het slepende Gardenia. In de loop van het concert werden we nog verder getrakteerd op nagenoeg alle songs van de klassieker ‘Welcome To Sky Valley’. Thumb, dat in het begin zo onschuldig leek ontpopte zich al gauw tot een monster met een loodzware riff. De setlist van de shows was overigens niet dezelfde, een pluim op hun hoed. Garcia trok Supa Scoop And Mighty Scoop op gang, waarna de band als een dolle loc op ramkoers voortdenderde om na een sferisch stukje netjes af te ronden.
Drummer Brant Bjork – een tweede Jack Sparrow met zijn snorretje en bandana – was met zijn typerend gebruik van de hi-hat is een wezenlijk onderdeel van hun sound, net zoals de rollende groove van Oliveri en de krachtige, melodieuze strot van Garcia. Stand-in gitarist Bruno Fevery vervulde zijn rol met glans: de zes snaren meanderden tijdens Freedom Run, in Whitewater imponeerde de man gewoon. Niet meer en niet minder. Hij bracht de nummers met respect voor het origineel, maar jamde ook een aardig stukje weg en dan hebben we het nog niet gehad over zijn solo’s. Niet enkel de gitarist, maar de hele band piekte met laatstgenoemde song, die wat ons betreft de essentie weergaf van hetgeen waarvoor Kyuss staat: machtige nummers met beukende riffs en atmosferische stukken. Volgende afspraak op Dour en de Lokerse Feesten!
