The Neon Judgement plays '1981-1984'
Toen de wave nog new was?
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Gerechtigheid bestaat nog. Voor het eerst in zijn inmiddels vijfentwintig jaar omspannende carrière speelde The Neon Judgement vrijdagavond in ’s lands rocktempel numero uno, de hoofdstedelijke Ancienne Belgique. En daar hadden ze een erg goede reden voor: in het kader van de ‘Rewind’-reeks was het Leuvense duo namelijk gevraagd om hun pièce de résistance ‘1981-1984’ nog eens integraal te performen. Na The Scabs en Gorki de voorbije weken, meteen ook de eerste band in deze lovenswaardige serie concerten die al meedraait van in de donkere jaren tachtig.
Dat was trouwens ook het decennium waarin The Neon Judgement zijn meest relevante albums op ons losliet en bijgevolg een rits onvergetelijke undergroundhits scoorde. Hun muziek was aanvankelijk sterk beïnvloed door groepen als Suicide, Wire en Cabaret Voltaire en viel, dankzij het gebruik van synthesizers en een ritmebox, grofweg te omschrijven als een soort elektronische rock and roll. Het waren de hoogdagen van de new wave. Overigens wordt deze groep vaak, al dan niet terecht en samen met Front 242, beschouwd als de Belgische pioniers van de EBM ofte Electronic Body Music.
Hun eerste echte langspeler was in feite een compilatie van cassettes, singles en live-opnames. ‘1981-1984’ verscheen initieel op nauwelijks duizend exemplaren in '85, maar ging ondertussen wereldwijd meer dan 100.000 keer over de toonbank. Gerechtigheid bestaat nog, bis. De laatste jaren mag de band zich trouwens verheugen in een hernieuwde belangstelling, ook vanwege techno- en electrogrootmeesters als Dave Clarke en The Hacker die wat graag nummers van hen remixten.
En het was dus dàt debuutalbum dat vrijdag centraal stond in een flink gevulde AB. Anno 2007 bestaat The Neon Judgement nog altijd uit het bezonnebrilde duo Dirk Da Davo (Dirk Timmermans) en TB Frank (Frank Vloeberghs), respectievelijk op toetsen en gitaar. Ondanks of misschien net door deze minimale bezetting slaagden de heren er moeiteloos in de toeschouwers in beweging te krijgen, al zal het tijdloze karakter en de blijvende impact van de tracks uit ‘1981-1984’ daar natuurlijk ook wel mee te maken hebben.
Met opener The Fashion Party werd Brussel al meteen op het juiste (dans)been gezet. Later in de set volgden ook nog andere clubhits zoals TV Treated en de uit ’82 stammende debuutsingle Factory Walk. Minstens even leuk om terug te horen waren pareltjes als Too Cold To Breathe, Please, Release Me, Let Me Go-Go en I Must Be On My Own, terwijl ook het ietwat experimenteler werk zoals Nion of Concrete - NY, Stoney Wall Doll erg gesmaakt werd door de uitgelaten meute.
Het enthousiasme van het publiek werd beloond met een lange bisreeks, waarin Da Davo en Frank nog een extra greep uit hun repertoire deden. We genoten met volle teugen van onder meer I Wish I Could, het energieke Sister Sue, de dansvloerhit Tomorrow In The Papers en de onvermijdelijke radiohits Miss Brown en Chinese Black. Alleen de David Bowie-cover Heroes, uit de gloednieuwe verzamelaar ‘Redbox’, hadden ze wat ons betreft achterwege mogen laten. De conclusie moge evenwel duidelijk zijn: The Neon Judgement is een van de meest onderschatte en meest belangwekkende groepen uit onze nationale muziekgeschiedenis en bewees hier met verve zijn plaatsje in de ‘Rewind’-serie dubbel en dik verdiend te hebben.