The Mars Volta
Wervelwind on stage
Sanne De Troyer
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Over hun concerten wordt wel eens gezegd dat ze er in slagen om in een uur tijd een gemiddelde van drie songs te spelen. Van hun muziek ben je in elk geval ofwel helemaal weg ofwel zie je het als terreur voor het oor. Een middenweg is er niet. In de Ancienne Belgique zijn er hoe dan ook genoeg liefhebbers die de brouwsels van The Mars Volta kunnen pruimen zodat er al maanden geen kaartjes meer te krijgen zijn. Hun laatste album,’The Bedlam in Goliath’, is gebaseerd op de mysterieuze werking van een ouija-bord en de ongelukken die dat bord met zich meegebracht zou hebben. Benieuwd wat dat op een podium ging geven.
Er klinkt een zucht van opluchting - of was het gelukzaligheid – bij het publiek wanneer de kleurrijke bende het podium opstapt. Op de voorgrond verschuilen zanger Cedric Bixler Zavala en gitaarvirtuoos Omar Rodriguez–Lopez zich onder hun krullen. Rondom hen is de rest van de band opgesteld. Een reusachtige afbeelding van het gevreesde ouija-bord moet als achtergrond fungeren.
De eerste vijftien minuten lijkt het erop of het publiek kan niet anders dan met open mond toekijken. Cedric is dan ook teleurgesteld en dwingt de toeschouwers zowaar om in beweging te komen. Soms is het inderdaad nogal onwezenlijk om zomaar wat tot de beste psychedelische en experimentele progrock van de jongste jaren kan gerekend worden voor je kiezen te krijgen.
Het is opmerkelijk met welk instrumentarium hun muziek is opgebouwd. Tijdens een concert heb je het geluk een kijkje op het geheel te krijgen. Pas dan valt het op dat er bijvoorbeeld in Goliath een dwarsfluit aan te pas komt om nadien over te gaan in een klarinet terwijl de percussionist als een wildeman tekeer gaat met een kalebas die duidelijk al onderhevig is aan slijtage.
Naast Omar die met zijn gitaarspel het geheel dirigeert, neemt Cedric als zanger vaak het voortouw. Beiden bepalen wanneer het sneller moet gaan en wanneer er gas teruggenomen wordt. De overige zes bandleden volgen zonder problemen. Trage intro’s bouwen de songs op om dan volledig te ontploffen in een wirwar van melodie en percussie terwijl Cedric's snijdende - soms zelfs vrouwelijke - stem er overheen gejaagd wordt.
Soms wordt het echter zwaar en vervelend om de aandacht bij de muziek te houden. Gelukkig is er de geweldige show waarbij elke muzikant de aandacht naar zich toe probeert te zuigen. Geen enkel nummer klinkt zoals op plaat. Af en toe ontstaan er uit delen van songs zelfs volledig nieuwe songs waar Cedric ter plaatse een tekst lijkt bij te verzinnen. Agadez wordt bewerkt tot iets dat nog het meest bij funk en blues aanleunt. Tot ze het boeltje onverwacht laten exploderen en ons voor de zoveelste keer uit onze schoenen katapulteren.
Cedric blijft de hele avond nogal koppig en woest over het podium kronkelen, maar na twee en drie kwart uur laat de man toch een tevreden dankwoordje vallen. Meer dan tevreden. Dat is hoe ze hun publiek naar huis gestuurd hebben, met de ‘ghost of the Goliath’ in het kielzog en in gedachten verzonken.
De eerste vijftien minuten lijkt het erop of het publiek kan niet anders dan met open mond toekijken. Cedric is dan ook teleurgesteld en dwingt de toeschouwers zowaar om in beweging te komen. Soms is het inderdaad nogal onwezenlijk om zomaar wat tot de beste psychedelische en experimentele progrock van de jongste jaren kan gerekend worden voor je kiezen te krijgen.
Het is opmerkelijk met welk instrumentarium hun muziek is opgebouwd. Tijdens een concert heb je het geluk een kijkje op het geheel te krijgen. Pas dan valt het op dat er bijvoorbeeld in Goliath een dwarsfluit aan te pas komt om nadien over te gaan in een klarinet terwijl de percussionist als een wildeman tekeer gaat met een kalebas die duidelijk al onderhevig is aan slijtage.
Naast Omar die met zijn gitaarspel het geheel dirigeert, neemt Cedric als zanger vaak het voortouw. Beiden bepalen wanneer het sneller moet gaan en wanneer er gas teruggenomen wordt. De overige zes bandleden volgen zonder problemen. Trage intro’s bouwen de songs op om dan volledig te ontploffen in een wirwar van melodie en percussie terwijl Cedric's snijdende - soms zelfs vrouwelijke - stem er overheen gejaagd wordt.
Soms wordt het echter zwaar en vervelend om de aandacht bij de muziek te houden. Gelukkig is er de geweldige show waarbij elke muzikant de aandacht naar zich toe probeert te zuigen. Geen enkel nummer klinkt zoals op plaat. Af en toe ontstaan er uit delen van songs zelfs volledig nieuwe songs waar Cedric ter plaatse een tekst lijkt bij te verzinnen. Agadez wordt bewerkt tot iets dat nog het meest bij funk en blues aanleunt. Tot ze het boeltje onverwacht laten exploderen en ons voor de zoveelste keer uit onze schoenen katapulteren.
Cedric blijft de hele avond nogal koppig en woest over het podium kronkelen, maar na twee en drie kwart uur laat de man toch een tevreden dankwoordje vallen. Meer dan tevreden. Dat is hoe ze hun publiek naar huis gestuurd hebben, met de ‘ghost of the Goliath’ in het kielzog en in gedachten verzonken.
