The Cult
Heilige vuur ontbrak
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Vrijdagavond was The Cult nog eens live in ons land te bewonderen en dat was alweer een paar jaar geleden. In 2007 toerden ze nochtans samen met The Who de wereld rond, maar uitgerekend in België kregen we bij die gelegenheid (jammer genoeg) een ander voorprogramma door onze strot geramd. Een gemiste kans dus maar in de Ancienne Belgique kon de band op onze onverdeelde aandacht rekenen.
Frontman Ian Astbury richtte aan het begin van de jaren tachtig in Noord-Engeland The Southern Death Cult op, om een tijdje later samen met de van Theatre Of Hate afkomstige gitarist Billy Duffy Death Cult te formeren. Omdat beide songschrijvers van oordeel waren dat de term “death” hen onnodig zou associëren met gothic, gingen ze vanaf 1984 verder onder de naam The Cult. In de tweede helft van de eighties was de groep uiterst populair, ook al wijzigde de line-up regelmatig. Het album 'Love' (1985) ging wereldwijd meer dan 2 miljoen keer over de toonbank en bezorgde The Cult een trouwe fanbase binnen de postpunkbeweging. Met de daaropvolgende releases 'Electric' (1987) en 'Sonic Temple' (1989) sloot de band dichter aan bij de hardrockscene en zetten ze met succes ook voet aan grond in de Verenigde Staten.
Na een commercieel minder vruchtbare periode, met zelfs een tijdelijke split in 1995, besloot Astbury begin 2007 een punt te zetten achter zijn lucratieve schnabbel als zanger van The Doors Of The 21st Century om The Cult weer nieuw leven in te blazen. Dat resulteerde in oktober in het nieuwe album 'Born Into This', een licht ontvlambaar schijfje, uitgebracht via Roadrunner Records. De hieraan gekoppelde tournee hield vrijdag halt in Brussel waar het Belgische publiek de sekteleiders enthousiast onthaalde. We waren getuige van een vrij geslaagd, zij het soms nogal rommelig klinkend concert.
De keuze van Spiritwalker en Rain als openers maakte meteen duidelijk dat Astbury en Duffy op veilig zouden spelen door veel oude hits af te stoffen. En dat konden we hen niet eens ten kwade duiden want ondanks de sluimerende potentie van songs als I Assassin, Savages en de lekker voortstampende single Dirty Little Rockstar moest dat nieuwe materiaal het uiteindelijk toch afleggen tegen de klassiekers. Het werd, zoals verwacht, een klassieke rockshow waarin een hoofdrol was voorbehouden voor de drie gitaren en de krachtige stem van Ian Astbury, maar het heilige vuur ontbrak ons inziens toch enigszins.
De (oude en iets minder oude) fans werden weliswaar ruimschoots op hun wenken bediend middels prijsbeesten als Wild Flower, Lil’ Devil en Sweet Soul Sister, maar de uitvoering van die songs had van ons iets avontuurlijker en doorleefder gemogen. It’s only rock and roll but I like it? Daar zit inderdaad iets in, al deed dit optreden ons veeleer zin krijgen de studioversies van onze favoriete Cult-nummers She Sells Sanctuary, Love Removal Machine en de mooie ballade Edie (Ciao Baby) nog eens op te duikelen.