The Long Blondes
Hedendaagse new wave
Jan Vael
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Dat de new wave-muziek van de jaren tachtig de laatste jaren weer aardig in trek is, hoef ik u wellicht niet meer te vertellen. Zo mogelijk nog beter nieuws is dat er met de regelmaat van de klok nieuwe groepjes blijven opduiken die de muzikale erfenis van hun grote voorbeelden met succes weten te vertalen naar de eenentwintigste eeuw. Veruit een van de interessantste exponenten van die nieuwe lichting luistert naar de naam The Long Blondes, en zij waren op 13 maart te gast in de Botanique.
Die naam is overigens ietwat bedrieglijk, want hij dekt de lading in geen geval. The Long Blondes bestaat immers uit twee jongens (op drums en gitaar) en drie meisjes (gitaar/toetsen, bas en zang) uit Sheffield, waarvan noch de gemiddelde lichaamslengte noch de overwegende haarkleur voldoende argumenten levert om de bandnaam te verrechtvaardigen. Hoe dan ook, het werkt blijkbaar wel, want een drietal maanden geleden stond dit combo nog in de Rotonde te spelen, nu waren ze al gepromoveerd naar een goed gevulde Orangerie…
Al zal dat laatste ook wel andere redenen hebben natuurlijk. We denken bijvoorbeeld - in welke volgorde laten we hier even in het midden - aan de muzikale exploten van het kwintet, of aan de onmiskenbare aantrekkingskracht van zangeres Kate Jackson. Sommige van onze collega-recensenten mogen dan de laatste weken als een blok lijken te vallen voor de sensuele Sabina Sciubba van het Amerikaanse fenomeen Brazilian Girls, geef ons toch maar de natuurlijke podiumprésence en dito uitstraling van Jackson. Als ex-verkoopster in een kledingzaak maakt ze er vanzelfsprekend een punt van om steeds stijlvol uitgedost op de bühne te verschijnen, maar ook met haar ondeugende en tegelijk sympathieke blik stal ze ons hart ogenblikkelijk. Moet het nog gezegd dat charismatische Kate haar publiek dinsdagavond zonder al te veel moeite wist in te palmen?
The Long Blondes zijn bovendien niet enkel gezegend met een op velerlei gebied getalenteerde frontvrouw, ook muzikaal klopt het plaatje helemaal. De nummers van hun vorig jaar verschenen debuutalbum ‘Someone To Drive You Home’ (opgenomen met de hulp van hippe vogel Erol Alkan) zijn doorgaans erg dansbare, knap geconstrueerde popliedjes die in meerdere gevallen knipogen naar het punky new wave-geluid uit de eighties, tot nader order ons favoriete muzikale decennium (en nee, het schaamrood komt ons niét op de wangen). Voeg daar nog een scheutje frisse, energieke jaren negentig-britpop (à la Elastica, Sleeper, Pulp) aan toe, en je zit als groep gebeiteld toch?
Over één ding kunnen we het alvast eens zijn: zo typisch Brits als de Long Blondes er live uitzien, zo klinken ze ook. Maar dat vormt voor ons, notoire anglofielen met een onweerstaanbare neiging tot nostalgisch wegdromen naar vergane tijden, allerminst een probleem. Deze band beheerst zijn kunstje immers uitstekend, en op een paar schoonheidsfoutjes na (zoals de soms amper verstaanbare achtergrondzang van gitarist of bassiste) kunnen we van een geslaagde passage spreken die het beste doet verhopen voor de toekomst.