The Lemonheads
It's a shame about Evan
Kristiaan Art
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Begin jaren negentig siert de foto van de blonde Evan Dando talloze meisjeskamers. Maar deze posterboy steelt in een beweging ook de harten van vele muziekliefhebbers. Met 'It’s A Shame About Ray' levert hij met zijn groep The Lemonheads namelijk een van de klassieke albums van het grunge-tijdperk af. Vijftien jaar na datum wordt dit meesterwerk bekroond met een heuse "collectors edition", én een korte tour waarin de plaat integraal gespeeld wordt. Ook tijdens deze passage in de Botanique ligt de nadruk op deze klassieker.
Evan Dando nodigt eind vorig jaar het Nederlandse Racoon uit om het voorprogramma te verzorgen voor de volledige tour in de Verenigde Staten. En dat is blijkbaar een succes gebleken, want dat verhaal krijgt nu nog een Europees staartje. Zo komt het dat een van de succesvolste rockbands van onze noorderburen een halfgevulde Orangerie mag klaar stomen. Racoon gooit het over de semi-akoestische boeg en trakteert op werk uit hun vier albums. Met Bart Van Der Weide heeft deze bende een zanger uit de duizend in handen. De man beschikt over een gigantische ijzersterke stem waarvan je nekharen automatisch rechtveren. Ook de songs zijn van een hoog niveau, en hier en daar werd er een citaat van een andere groep tussen gegooid.
Gorecki van Lamb herkennen we direct, voor de openingslijn van Brick van Ben Folds Five moeten we iets dieper in ons geheugen gaan zoeken. Het is duidelijk dat Racoon een geoliede machine is en ze volbrengen hun taak met grootste onderscheiding. De knullige bindteksten “Racoon, poep aan je schoen!” bedekken we met de mantel der liefde.
Gorecki van Lamb herkennen we direct, voor de openingslijn van Brick van Ben Folds Five moeten we iets dieper in ons geheugen gaan zoeken. Het is duidelijk dat Racoon een geoliede machine is en ze volbrengen hun taak met grootste onderscheiding. De knullige bindteksten “Racoon, poep aan je schoen!” bedekken we met de mantel der liefde.
Het contrast met de cleane set van de afgeborstelde Hollanders is groot van zodra ons tieneridool het podium opschuifelt. Evan Dando ziet er uit alsof hij recht uit bed gestapt is en ook zijn twee kompanen kunnen best een hygiënische pitstop gebruiken. Opener Tenderfoot klinkt rauw en rommelig en de hoge noten worden vaak niet gehaald. Maar de vonk slaat wel meteen over. Ondanks het feit dat de zanger er de hele tijd bij staat alsof hij ieder moment in slaap kan vallen worden de nummers behoorlijk gespeeld en zingt het publiek uit volle borst mee.
In een razend tempo werkt het trio zich door zes nummers van 'It’s a Shame about Ray', in exact dezelfde volgorde zoals ze op plaat staan. Maar ook het latere werk komt aan bod. No Backbone is een van de nummers van de comeback cd uit 2006 en misstaat niet tussen It’s About Time en Into your arms. Dando laat zich gaan in een geïmproviseerde gitaarsolo, maar hij verzandt deze keer gelukkig niet in psychedelisch gepingel.
Vreemd genoeg spelen ze Tenderfoot een tweede keer en dan is het tijd voor het gebruikelijke solomoment. Favourite T en een cover van The Flying Burrito Brothers Close up the Hony Tonk zijn leuke verrassingen. Maar als de gitaar het begeeft in het midden van Like a Rose, oorspronkelijk van Lucinda Williams, geeft Evan er de brui aan. De groep keert nog één keer terug voor Down about it, maar dan is het na een klein uurtje genoeg geweest. Het publiek blijft nog minuten lang om een bis verzoeken, maar het mag niet zijn. Hier had meer in gezeten, denken we op weg naar de auto. Maar toch blijven we fan, van deze Drug Buddy.