Lykke Li
Dance!
Mieke Meskens
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Na Robyn heeft nu ook Lykke Li haar Zweedse habitat verlaten om internationaal door te breken. Met het optreden op Pukkelpop nog vers in het geheugen, zakten liefhebbers af naar een uitverkochte AB-club. Tijdens het concert werd één ding bevestigd: Lykke Li houdt van de hippiestijl en dansen. De drumritmes zinderen nog steeds na in onze hoofden.
Met de Zweedse experimentele band Wildbirds and Peacedrums als voorprogramma was de toon voor de hele avond gezet. Met hypnotiserend gezang en bezwerende drums heetten Mariam Wallentin en Andreas Werliin het publiek onmiddellijk welkom in de wondere wereld van de ritmische jungle. Tekstueel was er niet veel te beleven aan de band. De zangeres leek enkele natuurgoden te eren tijdens een onverstaanbaar zangritueel, ondersteund door experimentele percussie. Mooie zang, origineel concept, maar net niet interessant genoeg voor een half uur. Mariam moest zelfs zonder micro zingen om de aandacht van elk individu te trekken.
Dat was niet het geval bij Lykke Li. Zij werd meteen met veel gejuich onthaald en kon haar fans in beweging brengen met hits als Breaking It Up en Complaint Department. De mensen die Lykke Li enkel kennen van haar CD ‘Youth Novel’, hebben ongetwijfeld gemerkt dat haar live act meer energie bevat dan haar plaat. Onder andere de percussie kwam meer op de voorgrond te staan. Maar daarnaast ging Miss Li nogal slordig om met sommige nummers. Er ontbraken veel geluiden die haar songs net zo mooi maken. Afwerking en perfectie waren zoek.
Aan afwisseling hadden we dan weer geen gebrek. Achter de energieke Lykke Li schuilt een schone Zweedse die hartverscheurende ballads schrijft over ‘bad boyfriends’ en dat soort zaken. Het thema is cliché, maar haar breekbare stem geeft het muzikale aspect een extra dimensie. Tijdens Little Bit was iedereen zo sprakeloos dat je een speld tussen het publiek kon horen vallen. Hanging High was helemaal niet geslaagd. De aandacht verslapte tijdens het nummer en alle hoofden begonnen stilaan naar beneden te hangen.
Hoe meer de avond vorderde, hoe duidelijk het werd dat Lykke Li meer een gewone hype is dan een echt talent. Terwijl ze in haar eigen set al twee covers gebracht had, stond ze tijdens de bisronde even voor schut omdat ze geen echt goede nummers meer klaar had staan. Ze liet ons de keuze: ‘Talk really fast, dance or sing really good?’ We hadden beter gekozen voor het snelle praten, dan hadden we geen nummer meer moeten aanhoren over – verrassend genoeg - ‘a good boyfriend’.