The Kills
De kunst van het verleiden
Sanne De Troyer — 8 november 2008
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Het is een spijtige zaak dat het duo van The Kills af en toe verward wordt met The Killers, een kitscherige band uit Las Vegas. Dus nog even voor alle duidelijkheid: we hebben het hier over VV en Hotel van The Kills, die samen smerige, sexy rock-'n-roll brengen. Dat was ook het geval op het podium van de Ancienne Belgique.
Maar eerst even over het voorprogramma. Het zou zonde zijn om met geen woord te reppen over de puike set die de mannen van The Germans ons op een half uurtje wisten te presenteren. Gelukkig is hun muziek beter dan het Frans van de zanger, maar toch chapeau voor de poging. Voor wie The Germans nog niet kent: hun sound wordt getypeerd door donkere noise, schreeuwende gitaren en een woeste synthesizer. Uitschieters waren Witch, Lalaliar en Bones. Hun debuut ‘Elf Shot Lame Witch’ ligt gloednieuw te blinken in de platenrekken. Waar wacht u nog op?
Voor The Kills is ‘Midnight Boom’ al hun derde wapenfeit. Ze openden hun set in de AB onverwacht met de eerste single van de nieuwe plaat. Even later bleek het geen vergissing om U.R.A. Fever onmiddellijk naar onze hoofden te zwieren, want de sfeer was meteen gezet. De band houdt zich nog steeds aan het credo om slechts met twee het podium op te kruipen en daarvan kwamen de nadelen snel aan het licht. Jamie Hince, alias Hotel, moest zich na elke song opnieuw richting drumcomputer te begeven om het ding aan en uit te schakelen. Hierdoor werd het ritme waarmee ze door hun set raasden steeds op bruuske wijze gebroken. Gelukkig beschikt The Kills over een goede portie songs die dat ritme snel weer op kruissnelheid bracht: Sour Cherry en The Good Ones om maar enkele voorbeelden te geven. De rauwe bluesrock deed de zaal op haar grondvesten daveren.
Hoewel Hince momenteel genoeg zou moeten hebben aan zijn Kate Moss – voor de rest van de histoire gelieve zich tot de roddelpers te wenden – was er nog steeds sprake van pure verleiding op het podium. Gehuld in tijgerprint daagde Alison 'VV' Mosshart uit met haar teksten terwijl ze wulps rond het microfoonstatief kronkelde. Hince antwoordde op zijn beurt met enkele ruwe gitaarriffs en kwam zonder schroom tegen VV aanschurken. Dit spel van verleiding had wel enkele nevenwerkingen: ook in het publiek begonnen sommige mensen zich op bepaalde momenten wel heel hitsig te gedragen.
Pasen was net voorbij, de paus had zijn urbi et orbi amper uitgesproken, of het duo smeet Cheap and Cheerful door de speakers. Terwijl Hince zijn gitaar als een echt jachtgeweer de lucht in stak, schreeuwde Mosshart “It’s alright to be mean”. Onze oprechte dank voor deze levensles, we maken er werk van. Het hoeft niet meer gezegd dat ‘Midnight Boom’ overladen is met sterke songs. Als er eentje moesten uitkiezen, is dat toch Tape Song. Ook live was dat een hoogtepunt. Drumcomputer of niet, deze keer deed het ding zijn werk met stijl en VV en Hotel des te meer.
The Kills zijn zowel seks als sexy. Wie daar nog niet zeker van was, werd door het bisnummer Love Is A Deserter volledig over de streep getrokken. Hince mocht nog een laatste keer de snaren van zijn gitaar mishandelen terwijl Mosshart haar rokerige stem over onze hoofden liet waaien. Toch is ze erin geslaagd om tijdens het hele concert geen enkele sigaret op te steken. Graag een retourtje op een zompige festivalweide.