The Faint
Explosief en onvoorstelbaar funky
Lene Hardy
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Het is onmogelijk om een groep als The Faint in een paar woorden te vatten. De groep is dan ook erg geëvolueerd sinds hun begindagen. De zware gitaren en punkriffs van in 1995 hebben plaats gemaakt voor nerveuze electrofunk. Hun rebelse karakter bleef gelukkig wel intact. Zo bleek althans in de Botanique, waar ze hun zesde plaat ‘Fasciinatiion’ voorstelden.
Het concert was uitverkocht, maar tijdens het voorprogramma Café Néon bleef de Rotonde akelig leeg. Het publiek verkoos de gezellige gang boven de zaal, en met recht en reden. De Franstalige electropop van het Belgische groepje was niet te harden. De gargantueske hoeveelheid instrumenten en muzikanten op het podium kon niet verbergen dat de songs eigenlijk nogal ongeïnspireerd waren. Als de jongens en meisjes van Café Néon op deze manier doorgaan, geldt dit concert als een van de laatste stuiptrekkingen van iets dat een vroege dood zal sterven.
Stuiptrekkingen zagen we ook bij The Faint, maar in dat geval hadden die niets met een voortijdige dood te maken. Integendeel. Zanger Todd Fink stuiterde spastisch over het podium op de opzwepende tonen van Drop Kick The Punks. Niemand die opkeek van zijn witte doktersjas en vooroorlogse vliegeniersbril. Het plaatje paste perfect.
Het publiek bleef aanvankelijk vrij timide onder al dat synthesizergeweld. Maar toen de groep onvermoeibaar instant klassiekers van ‘Wet From Birth’ op hen bleef afvuren, ging zelfs het meest vastberaden muurbloempje overstag. Bij Desperate Guys kregen ze zowaar met gillende tienermeisjes te maken.
De setlist was een explosieve cocktail van een beetje oud materiaal, een beetje gloednieuw materiaal en veel songs van de voorlaatste plaat, 'Wet From Birth'. Een goede keuze van The Faint. De nieuwe plaat ‘Fasciinatiion’ is immers nog maar net uit in Europa en nog niet bekend bij het grote publiek. Hoe dan ook, op dit optreden afgaand, staan ook de nieuwe songs perfect hun mannetje.
Als je knallers als Paranoiattack en I Disappear tegen het einde van het optreden speelt, is het bijna een mathematische zekerheid dat je teruggeroepen wordt voor bisnummers. Daar had The Faint ook op gerekend.
De avond eindigde dan ook in een zee van onheilspellende, onverbiddelijk op de heupen inwerkende beats. Wij waren er dol op en de groep zelf was dat duidelijk ook. Een mooie opener voor het – overigens uitstekende – najaarsprogramma van de Botanique!