Mogwai
Niet meer dan een dreiging
Tom Weyn
Openluchttheater, Deurne (Antwerpen) — 8 november 2008
Hoe komt het toch dat zoveel mensen zo’n hoop lawaai (we kunnen het in feite echt niet anders omschrijven) zo prachtig kunnen vinden? Telkens we Mogwai aan het werk zien, stellen we ons deze vraag. Een antwoord hebben we ondertussen nog steeds niet gevonden, maar het Schotse vijftal bewees op de laatste avond van de zomervakantie alleszins zonder veel problemen nog maar eens dat lawaai ook ontzettend mooi kan zijn.
Ons eigenste Motek was de gedroomde opener om in de juiste sfeer te geraken. Veel meer dan in die post-rocksfeer geraken deed de groep echter niet. Het was pas vanaf halfweg hun hit Tryer dat het vijftal onze aandacht wist te trekken. Ook Immer Blei en I Am Your Son wisten ons te bekoren, maar hier moet wel bijverteld worden dat al wat daaraan voorafgegaan was, volledig aan ons voorbijgegaan is.
Met de nieuwe plaat ‘The Hawk Is Hawling’ in het verschiet, lag het voor de hand dat we vanavond veel nieuw werk te horen zouden krijgen van Mogwai. Altijd een riskante onderneming aangezien het publiek nog niet vertrouwd is met deze nummers. Naast zes nieuwe nummers speelde de groep voornamelijk obscuur (al is dat bij Mogwai uiteraard een relatieve term), onbekend werk. Dit met wisselend succes.
Slechts bij enkele nummers kon de groep op een herkenningsapplaus rekenen. Bijvoorbeeld bij Friend of the Night, dat de mist inging doordat de gitaar van John Cummings dienst weigerde. Ook het perfecte Hunted by a Freak en de weergaloze afsluiter We’re No Here konden op enig enthousiasme rekenen, maar daar hield het dan ook ongeveer op. Tussendoor hadden we het komen en gaan van de fameuze wall of sound tijdens Ithica al over ons heen gekregen en hetzelfde fenomeen vond plaats tijdens het orgelpunt Like Herod en het daaraan gekoppelde Batcat. De dreigende wind leek wel deel van het spektakel. Voor één keer wensten we dan ook dat er een onweer van jewelste zou losbarsten boven het Rivierenhof.
Het bleef echter jammer genoeg enkel bij een dreiging en hetzelfde kan gezegd worden over de set van Mogwai. Na dit fantastische duo zakte die namelijk in elkaar als een slappe pudding. Het absolute dieptepunt werd bereikt met Cody. Bijna kregen we plaatsvervangende schaamte tijdens het aanhoren van de abominabele zangkwaliteiten van Stuart Braithwaite. We raden hen dan ook ten zeerste aan om het live bij de instrumentale nummers te houden.