The Cribs

“I like st1:country-regionst1:placeBelgium, I really do.” Ryan James Jarman zegt het met een brede grijns terwijl hij liefdevol naar zijn flesje bier kijkt. Toch nog iets waar België goed in is dan. Al weten we een heftige show ook nog steeds op prijs te stellen.

Dat is precies wat we opgediend krijgen daar in Koningshooikt. De aanwezigen mogen zich trouwens gelukkig prijzen, want deze showcase in een wat afgelegen opnamestudio is bestemd voor een beperkt publiek. Het voorwendsel is de door Franz Ferdinands Alex Kapranos geproduceerde nieuwe plaat ‘Men’s Needs, Women’s Needs, Whatever’, maar de onderliggende reden is gewoon de aanwezigen ervan te overtuigen dat hier een opwindend jong bandje staat. Frisse snaken die popelen om de wereld te tonen wat ze kunnen.

De eenvoudige setup – de groep aan één kant van de kamer met enkele vaste spots op hen gericht –onderstreept de energie die van dit stel uitgaat. Twee van de drie broertjes, Gary John (bas) en Ryan James (gitaar), nemen soms samen, dan weer afgewisseld, de zang voor hun rekening. Daarbij wordt duidelijk dat Ryan James pure power is, vooral als hij zijn microfoon bijna verorbert, terwijl Gary iets fijnzinniger te werk gaat, al weet ook hij best van wanten, als het er op aankomt.

Er zit behoorlijk wat dynamiek in het optreden. De set evolueert van tegen punk aanschurende rock (Our Bovine Public) naar iets zachtere indiepop zoals in Women’s Needs, een nummer dat trouwens een van de hoogtepunten van de avond is. Maar vergis u niet: ook de rauwe rock van Hey Scenesters weet het publiek te bekoren. Het is dan ook onmogelijk om niet mee te deinen op de golven die de familie Jarman veroorzaakt. Drummer Ross Anthony leeft zich intussen uit op de drums, waarbij hij het laatste greintje fut uit zijn lijf slaat om uiteindelijk uitgeput het hoofd op de snare te rusten te leggen. Regelmatig wordt er bovendien een cimbaal of een microfoonstandaard door de kamer gegooid.

Naarmate het optreden vordert, wordt er weer een versnelling hoger geschakeld met als meesterlijke apotheose een vervaarlijk Ancient History dat wild om zich heen schopt in een poging om het hele zaaltje met zich mee te sleuren. Uiteindelijk laat Ryan James het nummer in een tornado van feedback uitmonden door zijn gitaar over de versterker te schrapen.