25 Jaar Vooruit

Daar was intussen de gekke bende van toneelgroep Ceremonia onder leiding van Eric Devolder bezig het feest artistiek verantwoord op gang te trekken. Op een ietwat bizarre manier vormde het hele gezelschap een menselijke verjaardagstaart en werd er champagne gedronken, waarna ze tussen het publiek verdwenen, het feestgedruis in.

Ook wij besloten om de feestsfeer ergens anders op te snuiven. We volgden de ‘feestroute’ door de ondergrondse kronkelende gangen van het gebouw, om zo uit te komen in de concertzaal. Net op tijd voor The Bony King of Nowhere. Dit jonge gezelschap heeft zich al een hele festivalzomer bewezen en dat bleken ze ook in de Vooruit van plan. De zaal raakte stilaan gevuld terwijl zanger Bram Vanparys ietwat onwennig solo de set inzette, waarna hij door de rest van de groep werd bijgestaan. De melancholische pianopop van The Bony King of Nowhere deed ons vergeten dat we in de grote concertzaal beneden in de Vooruit stonden. We waanden ons even in een klein gezellig, rokerig café. Sinds hun overwinning op De Beloften vorig jaar, bleken ze sterk gegroeid en dus verdienden ze het stilaan om ook in grotere zalen te staan. Het was al snel duidelijk dat het niet bij dit ene grote zaalconcert zal blijven. Wij hebben er alvast van genoten.

Niets zo vervelend als tussen twee concerten door gewoon te staan wachten op het volgende concert. Dat moet het feestcomité ook gedacht hebben, en dus besloten ze een paar entertainers op ons los te laten. Gabriel Rios, die zich met uitsluitend een gitaar duidelijk minder op z’n gemak voelde, vreesde dat hij hier even als stand-up comedian moest komen optreden. Uiteindelijk besloot hij ons toch maar te trakteren op wat we van hem gewend zijn. Hoewel, deze keer geen exotische ritmes, maar eigenhandig bewerkte versies van Randy Newman en Jimi Hendrix. Na drie mooie covers maakten Rios en gitaar plaats voor het geweld van Jerboa. Nooit een groep zo energiek aan een set zien beginnen. Let vooral op die bassist! Al snel kregen ze zowat heel de zaal mee. Jerboa werd niet voor niets de Vlaamse DJ Shadow genoemd. Bovendien werd het allemaal nog leuker toen ze tijdens What If de hulp kregen van ex-De La Vega-zangeres Lize Accoe. Ze mag dan misschien Trixie Whitley vervangen, ook zij heeft een stem als een klok. Rapper Krewcial stak alles nog eens in een hiphopkleedje, waarna het de beurt was aan Johannes ‘Van Jet’ Verschaeve die zijn stem over het aanstekelijke Number 1 liet schreeuwen. Hij is trouwens nog steeds makkelijk te herkennen aan de volledig witte outfit en de grote hoeveelheid oogschaduw. Er zit een beetje Bowie in elk van ons.

Misschien toch ietsje minder in Luc De Vos, die tijdens de daaropvolgende pauze carte blanche kreeg. In tegenstelling tot Gabriel Rios speelde hij enkel eigen werk en zelfs dan slaagde hij er in om zijn tekst te vergeten. Geen nood, De Vos begon te vertellen over hoe hij 25 jaar geleden meegeholpen heeft met het gieten van de ‘chape’ voor de vloer van de concertzaal. Verjaardagen zijn momenten om herinneringen boven te halen, ofwel om herinneringen te creëren.

Zo zal binnen 25 jaar misschien wel teruggedacht worden aan de dag dat het drievuldige fenomeen, The Violent Husbands, hun eerste cd officieel kwamen voorstellen. Deze drie prettig gestoorde kerels waren al langer bekend in Gent en omstreken, nu zijn ze klaar om ook ver daarbuiten van zich te laten horen. De concertzaal stond ondertussen zo goed als vol en zij die erbij waren, zullen het geweten hebben. Sinds de nieuwe cd er is, lijkt alles plots professioneler dan voordien. Gelukkig is er nog steeds plaats over voor een overdosis humor, vuilbekkerij en hilariteit. Voor de gelegenheid stonden ze deze keer eens niet als trio op het podium. Ze werden bijgestaan door twee achtergrondzangeressen en een koppel blazers, die tegelijkertijd ook de ritmesectie verzorgden. De twee publieksfavorieten waren nog steeds het West–Vlaamse De Boeren Van Vroeger en het wel zeer verleidelijk klinkende Grandmother. Wij zijn nu al fan van hun eerste cd en blijven ervan overtuigd dat gevaarlijke echtgenoten steeds garant staan voor de nodige portie FEEST. Een waardige afsluiter voor een kwarteeuw Vooruit.

Toen we buiten kwamen werden we nog getrakteerd op een concert van het Ijslandse Aparat Organ Quartet waar we spijtig genoeg bijna niets van hoorden omdat we een straat verwijderd stonden van het podium. Ons wachten werd echter beloond met een vuurwerk dat vanop het dak en de gevel van de Vooruit werd afgestoken. Het knalde en zette het gebouw voor even in lichterlaaie, waarna het feestje gewoon doorging in twee van de fuifzalen die de Vooruit rijk is. Dansen, tot 25 jaar verder.