The Besnard Lakes - Het beminnen waard

Arenbergschouwburg, 7 februari 2026

Onbekend is onbemind. Dat spreekwoord geldt ook voor The Besnard Lakes. Nochtans waren wij gisteren getuige van een geweldig optreden en het zou ons verwonderen, mocht iemand onder de toeschouwers het daar niet mee eens zijn.

The Besnard Lakes omschrijven? Wat dacht je van Pink Floyd die zich wagen aan het oeuvre van Slowdive? Maar elke vergelijking loopt mank. Dus proberen we er hier het beste van te maken en u, als u onbekend bent met deze Canadese band, naar best vermogen uit te leggen wat zich allemaal afspeelde in de Blackbox van de Arenbergschouwburg. Bent u toch fan? Dan hopen we dat u, als u niet aanwezig was, na dit verslag tandenknarsend op zoek gaat naar een andere show, die ze enigszins in de buurt spelen.

Het was Carl Sagan die op de tonen van Vangelis' Heaven & Hell aankondigde dat de band eraan kwam. Sagans woorden (“This is a great time of danger”) zouden even verder nog eens onderstreept worden, zij het met de nodige tongue-in-cheek-humor, toen zanger-gitarist Jace Lasek uitlegde waarom zangeres-bassiste Olga Goreas met een voet in een brace en op een krukje zat. Ze was uitgegleden op het ijs, had de enkel gebroken en dus had de band de staat Vermont maar aangeschreven met het verzoek “to abolish ICE”.

Er was nog meer hilariteit, toen Goreas van het krukje donderde tot diens eigen groot jolijt. De band reageerde nochtans eerder verschrikt, maar het geweldige Albatross werd desondanks niet onderbroken en, nadat Lasek zijn echtgenote rechtop had geholpen, gewoon verdergezet. Uitzwermende gitaren deden de majestueuze vogel, waarnaar de song werd vernoemd, intussen alle eer aan. “We lijken The Brian Jonestown Massacre wel”, voegde Lasek er nog aan toe, omdat het er heel even op leek dat de band aan de weed zat. Het was duidelijk dat ze in een bijzonder jolige bui waren, in tegenstelling tot de sérieux, die van de vorige Belgische passage uitging.

Maar voor al dit tumult waren er ook grandioze versies van het geweldige, tweedelige Like The Ocean, waarmee de Canadezen de avond inzetten. Lasek haalde al meteen de kopstem boven en de gitarenstorm deed zowel Leonardo als Marta verstommen en vulde de zaal tot aan de nok met golven, die ons collectief onderuit haalden. Meteen waren we een kwartier verder. Die stemmen met Lasek en Goreas als voortrekkers zouden een glanzende rode draad vormen door het hele concert. De andere bandleden, leadgitarist Gabriel Lambert, drummer Kevin Laing en de toetseniste (vaste waarde Sheenah Ko had andere muizenissen aan het hoofd) droegen nog bij tot de schittering van de harmonieën, die ze uit de collectieve kelen haalden. Dat werd bijvoorbeeld heel erg duidelijk in een vocaal virtuoos begin van Blackstrap.

Maar het was niet al natuurgeweld dat de klok sloeg. Er was ook meer dan genoeg ruimte voor een song als Calling Ghostly Nations, die opdoemde als onverwachte flarden mist op een zonnige ochtend. En Give Us Our Dominion gaf de schijn een simpel popdeuntje te zijn om dan volledig te ontaarden in een shoegazesymfonie. Of het progpareltje She's An Icicle dat je voortdurend op het verkeerde been (enkel?) zette. Subliem was ook Tungsten 4: The Refugee, waarin elk van de beide gitaristen eerst de eigen gang ging om dan in een denderende dubbele solo samen te komen. Wie zei daar dat de gitaar afgedaan heeft?

Gezien de beperkt beweeglijke toestand van Goreas, werd de pauze voor bisnummer Silver Shadows overgeslagen en werden we nog één keer overrompeld door het massieve geluid van deze geweldige band, die je uiteindelijk toch het best live kan ervaren.

Tijd om dat onbekend ongedaan te maken en deze band bij in de zomer in het geweldige OLT Rivierenhof te laten schitteren als de diamant die ze zijn.