The BellRays

Zowel The BellRays als A Zilver Mount Zion stonden op het programma in de Botanique en beide concerten waren uitverkocht. Het was dus drummen aan de ingang van de zalen. Voor sommigen zat er al tijdens het voorprogramma niets anders op dan vanuit het deurgat toe te kijken. Gelukkig kunnen kleine meisjes in zo’n geval altijd rekenen op sympathieke oude punkers die hen op een luidspreker tillen zodat ze alsnog van het schouwspel kunnen genieten. Bij deze: nogmaals bedankt!

The Experimental Tropic Blues Band, de opener van de avond, kan bogen op een uitstekende livereputatie en op een aanstellerige MySpacepagina die die reputatie meteen weer om zeep helpt. We gaven hen toch het voordeel van de twijfel en dat bleek lang geen slechte keuze te zijn.



De Luikse band ging tekeer alsof het hun laatste optreden was: verstand op nul en volumeknop op tien. Het is ons nog steeds niet duidelijk of de zanger een man dan wel een vrouw was. Er stond namelijk veel effect op zijn stem en op ooghoogte konden we enkel een wilde bos lange haren vaststellen. Dirty Wolf - vraag er liever niet naar - speelde bovendien als een bezetene op zijn mondharmonica wat herkenning er ook niet gemakkelijker op maakte. Hoe het ook zij, dit was een meer dan geslaagde opener.



Dan was het tijd voor de rock-‘n-soul van The BellRays: heerlijk harde punkrock met een zwarte vrouwenstem. Zangeres Lisa Kekaula heeft al heel wat op haar palmares staan. Zo zong ze mee op de reünietournee van MC5. In de Rotonde stond ze voor ons met een enorme afro, gouden sandaaltjes en haar heerlijke stem. In de unieke sound van The BellRays hoor je zowel Ace of Spades als Aretha Franklin.



De groep begon stevig aan haar set met Pinball City, een nummer dat het punkleven en bmx’en bezingt. We kregen wel meer 1-2-3-4’s en oerschreeuwen te horen die avond, zoals in One Big Party. Er passeerden heel wat nummers van de nieuwe cd het revue. Die heet ‘Hard, Sweet And Sticky’ en klinkt net zo ranzig als u de titel wil interpreteren.



Miss Kekaula sloeg als een volleerde leeuwentemster haar microkabel over het podium, maar kreeg af te rekenen met een vreselijk tam publiek. Er was wel veel applaus, maar op wat enkelingen na leek iedereen vastgeroest. Dat was duidelijk niet naar de zin van de frontdame. Deze angry young woman deed alle moeite van de wereld om de mensen mee te krijgen en dook uiteindelijk zelfs het publiek in om iedereen mee aan het swingen te krijgen. De vonk sloeg echter nooit over.



Nochtans lag de schuld niet volledig bij het publiek. Net op het moment dat de toeschouwers een beetje op temperatuur leken te komen, gooiden The BellRays er weer een rustig nummer tussen, waarna het publiek opnieuw verviel in rigor mortis. Hun kalme liedjes zoals The Fire Next Time zijn bloedmooi, maar ze breken de set.



Het vuur zal inderdaad voor een volgende keer zijn. Uiteindelijk droop de band teleurgesteld af. Er kon zelfs geen bis meer vanaf ondanks het minutenlange geroep van het publiek. The BellRays zijn deze zomer te bekijken op het Sjockfestival en Les Ardentes. We hopen dan op een herkansing.