The Automatic
Jonge, onbezonnen branieschoppers
Jan Vael
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Een van de leukste ontdekkingen van het voorbije jaar was wat ons betreft The Automatic uit het Verenigd Koninkrijk, en daar zijn ze inmiddels ook ontzettend populair. Bij ons lukt het voorlopig nog niet zo goed, aangezien hun eerste Belgische optreden in de Orangerie van de Botanique net niet uitverkocht raakte. Gelukkig is publieke opkomst lang niet altijd een graadmeter voor ons oordeel over een concert, want wij beleefden andermaal een toffe avond.
Als The Automatic her en der omschreven wordt als een stelletje ongeregeld van over het kanaal, dan heeft dit wellicht alles te maken met het podiumgedrag van de hyperkinetische en übercoole toetsenman-percussionist-zanger Alex Pennie. Hij trok meteen de aandacht met z’n rosse haarkleur en opvallend rode shirt, alsook met zijn enerverende maar effectieve gekrijs in zowat alle songs die gespeeld werden.
Maar zoals verwacht kon worden op basis van de livereputatie van The Automatic stal hij vooral de show door onophoudelijk rond te springen, te glijden, te vallen, op de boxen te klimmen, naar hartelust te jongleren met zijn microfoon en zich daarnaast ook een paar keer temidden het publiek te begeven. Een droom van een entertainer dus met een heerlijk punky attitude, wiens kunstjes wonderwel bleken te passen bij de muziek van de band.
Die muziek is in essentie melodieuze en catchy, erg energieke indierock met een punkfeel, die live lekker luid en verbazend strak klonk. De vier heren - The Automatic bestaat verder nog uit leadzanger-bassist Rob Hawkins, de bebrilde drummer Iwan Griffiths en gitarist James Frost - waren duidelijk goed op elkaar ingespeeld en werkten dan ook zelfzeker en in blakende vorm hun set af. Bij de hoogtepunten konden we onder meer het springerige Raoul, Keep Your Eyes Peeled en You Shout You Shout You Shout You Shout aanstippen, maar ook en vooral de nog altijd enorm aanstekelijke doorbraaksingle Monster en de als afsluiter gebrachte, onlangs heruitgebrachte debuutsingle Recover.
Het kwartet uit Cardiff verraste ons verder nog met twee covers, waarvan vooral de Talking Heads-klassieker Life During Wartime uitstekend werkte in de dansbare, opgefokte Automatic-bewerking. Kanye Wests Golddigga was dan weer leuk, maar ook niet meer dan dat. Wat ons evenwel vooral zal bijblijven van deze eerste Belgische doortocht van The Automatic, was het ongebreidelde spelplezier en jeugdige enthousiasme van de groep. Bovendien bleken hun songs sterk genoeg om de livetest met glans te doorstaan, en we twijfelen er bijgevolg niet aan dat we hen spoedig terug zullen zien op een of ander festival.