Sons And Daughters

Enkele jaren geleden maakten ze al enkele doortochten in de Brusselse Botanique en mochten ze de Rotonde sieren. Deze keer was het tijd voor een grotere zaal en een groter publiek. Dat Sons & Daughters de Orangerie waard zijn hebben ze dinsdagavond meer dan ooit bewezen.

De avond werd ingeleid door Willowz, een Californische garagerockband die om een nog onbekende reden hun eigen show van de Witloof Bar zagen verschuiven naar de status van voorprogramma voor Sons & Daughters. Geruchten doen de ronde dat het vanwege een teleurstellende kaartenverkoop was. Ons niet gelaten! Willowz mocht er zeker zijn. Jammer dat ze een langere set speelden dan het later geplande Sons & Daughters. Een vier minuten durende drumsolo had beter het einde geweest van hun set in plaats van de intro van het tweede deel. Willowz deed er dan nog maar een streepje melancholie en een stevige pluk lang haar bij. De zanger deed ons verdacht hard denken aan Neil van BBC-reeks ‘The Young Ones’. Gelukkig kent Willowz iets meer succes. 



De band rond Adele Bethel maakt een tussenstop in ons kleine Belgenland als aftrap van hun Europese tournee. Ze verdiende haar sporen al als muzikant/zangeres bij de live optredens van Arab Strap, waar het idee voor Sons & Daughters ook ontstond. Na zeven jaar hebben hebben ze de hele wereld al gezien. Dit onder andere als support van Morrissey en Editors. Dit jaar staan ze ook op het befaamde Coachella-festival in Californië. Maar voor ze daar het Amerikaanse publiek doen proeven van hun muzikale kunsten mochten ze de keet op stelten zetten voor het talrijk opgekomen Belgische publiek.



Het concert kreeg een mooie start met wat kleurrijk taalgebruik gevolgd door de stevige drumbeats van The Nest. Meteen raak bij het publiek dat duidelijk liet merken dat het naar meer smaakte. De achtervolging werd meteen ingezet door The Hunt. De groep jaagde er een hele reeks stevige nummers door aan de lopende band, waaronder Guilt Complex en Dance Me In. Bij het heftige Rama Lama brak gitarist Scott Paterson een snaar, wat meteen overging op gevloek en een verontschuldiging naar het publiek toe. Om de tijd te doden (en aangezien Patersons’ Telecaster niet geschikt was voor het nummer), zette de band Medicine in zodat de roadie het onding kon vervangen. Ze begonnen meteen terug aan Rama Lama en brachten het nummer ditmaal tot een goed einde. De rest van de set werd Paterson geplaagd door stemproblemen met zijn gitaar. 



De teleurstelling was groot toen de band na een uurtje het podium verliet zonder bisnummers te spelen. Het applaus en het gejuig van het publiek mocht niet baten. Het was vooral jammer omdat het naar voorprogramma verhevelde Willowz WEL enkele bisnummers ter ore bracht en een set speelde van 75 minuten. Was het wegens tijdgebrek? Of vanwege het feit dat de band hun eigen merchandising aan de man bracht? Geen idee, maar het is jammer om het voorprogramma van katoen te zien geven en het publiek meer dan waar voor zijn geld te geven, terwijl de hoofdact zich er na een uurtje van af maakt. Ondanks de niet-zo-lange set en de kleine technische problemen brachten Sons & Daughters een mooi optreden en was het overgrote deel van het publiek meer dan tevreden.