Slint performs 'Spiderland'
De oerknal van de post-rock
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Voorlopig lijkt het er sterk op dat 2007 de geschiedenis zal ingaan als het jaar waarin we het privilege hadden heel wat muzikanten een mijlpaal uit hun oeuvre integraal live te zien spelen. Volgende maand haalt Lou Reed zijn magnum opus ‘Berlin’ van onder het stof, en alleen al in mei deden Hoover(phonic), Orchestral Manoeuvres In The Dark en Slint hetzelfde met een klassiek album. In het geval van laatstgenoemde band betrof het hun tweede worp ‘Spiderland’, een invloedrijke plaat die door velen omschreven wordt als het allereerste en belangrijkste post-rockalbum.
De uit Auckland (Nieuw-Zeeland) afkomstige artpunkrockers Die! Die! Die! traden woensdagavond aan als support voor Slint. Hun gelijknamige, door de internationale pers fel bewierookte, debuut verscheen vorig jaar in een productie van Steve Albini (Big Black, Shellac). Die invloed was ook live duidelijk hoorbaar bij dit bijzonder energiek en dynamisch spelende trio, dat ons aangenaam wist te verrassen - om niet te zeggen ons van onze sokken blies - met een reeks gedreven en pisnijdig klinkende songs. Het enthousiasme en de no-nonsense attitude van de jonge zanger, die zich letterlijk smeet op en voor het podium, was bovendien erg aandoenlijk.
Het ietwat mysterieuze Slint werd in 1985 boven de doopvont gehouden in Louisville, Kentucky, en bracht tijdens zijn kortstondig bestaan slechts twee volwaardige albums uit: het uit ’89 daterende 'Tweez' (ook al geproduceerd door levende legende Steve Albini) en hun in ’91 verschenen meesterwerk 'Spiderland'. In datzelfde jaar splitte Slint, en de groepsleden speelden veertien jaar lang niet meer samen onder die naam. Tot ze in 2005 tot veler verrassing ingingen op een uitnodiging om op te treden als curator én headliner van het All Tomorrow’s Parties-weekend in Engeland. Een reünie die nu, twee jaar later, een vervolg krijgt middels de Don't Look Back-serie van de ATP-festivalorganisatoren. Dat concept houdt in dat bands hun beste album wereldwijd nog eens integraal spelen, en in België werd dus de Ancienne Belgique uitverkoren als fiere gastheer voor deze unieke ‘Spiderland’ revisited.
Het ietwat mysterieuze Slint werd in 1985 boven de doopvont gehouden in Louisville, Kentucky, en bracht tijdens zijn kortstondig bestaan slechts twee volwaardige albums uit: het uit ’89 daterende 'Tweez' (ook al geproduceerd door levende legende Steve Albini) en hun in ’91 verschenen meesterwerk 'Spiderland'. In datzelfde jaar splitte Slint, en de groepsleden speelden veertien jaar lang niet meer samen onder die naam. Tot ze in 2005 tot veler verrassing ingingen op een uitnodiging om op te treden als curator én headliner van het All Tomorrow’s Parties-weekend in Engeland. Een reünie die nu, twee jaar later, een vervolg krijgt middels de Don't Look Back-serie van de ATP-festivalorganisatoren. Dat concept houdt in dat bands hun beste album wereldwijd nog eens integraal spelen, en in België werd dus de Ancienne Belgique uitverkoren als fiere gastheer voor deze unieke ‘Spiderland’ revisited.
De ondertussen mythisch geworden elpee was van enorme invloed op een hele generatie muzikanten en fans, en verklankte op onnavolgbare wijze de overgang tussen het punkrockgenre en een nieuwe, zich toen nog volop in de ontwikkelingsfase bevindende muziekstijl die we vandaag kennen als post-rock. Dat was ook woensdag in de AB duidelijk te horen, waar de drie originele Slint-leden (aangevuld met een extra gitarist en bassist) voor de gelegenheid al de songs van ‘Spiderland’ live uitvoerden. We konden genieten van atmosferische en experimentele lappen alternatieve gitaarmuziek met onverwachte uitbarstingen, af en toe doorspekt met de donkere fluistervocalen van zanger-gitarist Brian McMahan (sinds ’94 overigens actief in The For Carnation). De dominerende sfeer in de nummers varieerde daardoor van beklemmend tot euforisch, maar het resultaat was onveranderd intens en indrukwekkend te noemen.
Nadat ‘Spiderland’ volledig de revue was gepasseerd, speelden de heren bij wijze van toegift ook nog enkele oudere songs. Opvallend vanavond was dat zowat alle tracks - in min of meerdere mate - op enthousiast herkenningsapplaus onthaald werden. Toch nog een puntje van kritiek: door de lange pauzes tussen de verschillende nummers werd de vaart jammer genoeg een beetje uit het optreden gehaald, maar afgezien daarvan was dit een voortreffelijk concert.
