65 Days Of Static
Een onontkoombare explosie van brute kracht
Jan Vael
Cactus@MaZ, Brugge — 8 november 2008
Het kondigde zich aan als een drukke concertweek, in het bijzonder voor de talrijke liefhebbers van postrock en atmosferische gitaarmuziek. De optredens van Slint en Apse in de Ancienne Belgique stonden al maandenlang met stip aangekruist in onze agenda, maar eerst hadden we nog een afspraak met de Engelse beeldenstormers van 65daysofstatic. Dinsdag deden ze opnieuw het Stuk in Leuven aan, de zaal die hen vorig jaar voor de allereerste keer naar het Europese vasteland bracht, en daags voordien deden ze ook de Magdalenazaal in Brugge op zijn grondvesten daveren.
De support werd op beide avonden verzorgd door het Gentse Transit, vier heren die met verve bewezen dat er ook in België boeiende dingen gebeuren in het postrockgenre. Hun uitgestrekte klanklandschappen waren weliswaar volgens een inmiddels vertrouwd stramien opgebouwd - we hoorden duidelijk de invloeden van combo’s als Explosions In The Sky en Tortoise - maar konden niettemin op heel wat bijval rekenen bij het aandachtige publiek. Ze speelden amper vijf songs, en voor de twee laatste daarvan werden ze op het podium vervoegd door de Nederlandse zangeres-instrumentaliste Chantal Acda (Sleepingdog). Een groepje om in de gaten te houden.
De Magdalenazaal was aardig volgelopen maandag voor 65daysofstatic, en dat is niet echt verwonderlijk als je weet dat dit kwartet uit Sheffield intussen is uitgegroeid tot één van de publiekslievelingen in het schemergebied tussen postrock en elektronica. Hun snoeiharde mix van beide genres geeft live altijd vonken, dat konden we in 2006 zelf vaststellen op het Domino festival (waar ze trouwens de affiche deelden met onder meer Mogwai). De verwachtingen waren dan ook behoorlijk hooggespannen bij deze hernieuwde kennismaking, en gelukkig stelde de groep ons niet teleur.
Integendeel, 65daysofstatic maakte andermaal een verpletterende indruk op zowat alle aanwezigen en bevestigde in Brugge op meer dan overtuigende wijze zijn sterke livereputatie. Met ‘The Destruction Of Small Ideas’ zijn ze al aan hun derde langspeler toe, en dat nieuwe werkstuk stond samen met voorganger ‘One Time For All Times’ centraal tijdens het concert. We werden getrakteerd op grandioze noise-uitbarstingen en genoten met stijgend ontzag van de tomeloze energie die de vier bandleden tentoon spreidden. Het muzikale universum van deze eigenzinnige Britten bestaat niet louter uit instrumentale postrock, stuiterende gitaarakkoorden en aan postpunk verwante drumsalvo’s, hun sound integreert ook onvoorspelbaar maar efficiënt geplaatste breakbeats, knetterende computerblieps en zelfs broze pianoklanken. Wie zich eenmaal heeft laten meeslepen door deze kolkende maalstroom van fantastisch geluid, zal bovendien kunnen beamen dat er ook flink wat emotie schuilt in hun zorgvuldig opgebouwde en uitgewerkte composities. Zeker live komt dat alles mooi samen in een stevige, intrigerende cocktail die je onmogelijk kan afslaan.