Sean Kingston
Respect?
Niel Van Herck
Vaartkapoen, — 8 november 2008
De Vaartkapoen streeft naar een multicultureel geheel en met een zaal in Molenbeek en een naam als Sean Kingston op de affiche is het bijzonder gemakkelijk om de allochtoon aan te spreken. De keerzijde van de medaille is dat er wel heel weinig blanken aanwezig zijn en het streefdoel niet echt gehaald wordt. Maar dit terzijde, het hoofddoel blijft natuurlijk een podium bieden voor artiesten.
Heartbeat Movement mocht de spits afbijten en later op de avond de afterparty verzorgen. De MC barstte van enthousiasme, maar het bleef lichtjes belachelijk om een blanke Belg te horen ratelen met een Jamaicaans accent. Het kwam eerder over als Ali G zonder de humor en zotte outfits. De DJ was niet slecht, maar hier en daar kroop toch een lelijke fout in zijn set. Het publiek mocht dan verbaasd zijn over de bizarre stem van de ene rapper en om de snelheid van de rhymes van de andere, Heartbeat Movement slaagde er niet in om vuur in de zaal te brengen.
De lichten doofden en DJ Keelo liet de exploderende samples door de boxen knallen. Altijd grappig trouwens als de DJ in België speelt en denkt dat hij in Engeland zit. De spotlights gingen aan en vier individuen doken op uit de schaduw. De twee achtergrondzangers waren zo uit een modeboekje geplukt, maar qua stem waren ze ijzersterk met veel gevoel voor soul. Hun ietwat verwijfde dansbewegingen stoorden niet aangezien de twee personen op de voorgrond alle aandacht naar zich trokken.
Toen Bokito ontsnapte uit de zoo van Rotterdam dachten ze even dat hij de studio’s was ingedoken om er enkele monsterhits te schrijven, maar het bleek om Sean Kingston te gaan. Voor een zeventienjarige is hij behoorlijk uit de kluiten gewassen en meteen een icoon voor de obesitasproblematiek van de Verenigde Staten.
Zijn nog jongere maar al even uitgezette broertje Lil’ Chief mocht voor de gelegenheid mee het podium op als publieksopwarmer. Hij sprong rond en zwaaide met zijn armen als een ADHD-patiënt die al drie weken zonder Rilatine zit, maar de uk kon duidelijk best wel wat beweging gebruiken.
Muzikaal zat het allemaal redelijk strak. Het geluid in de Vaartkapoen is goed en Sean Kingston maakte daar gretig gebruik van. Hij opende met Me Love en stak meteen de vlam in de pijp.
De overgang tussen de nummers klonk hier en daar wat stroef, waarschijnlijk door een gebrek aan ervaring, maar de broertjes gingen er volledig voor. Lil’ Chief was bij momenten zelfs zo bedreven dat hij Sean overstemde. Die compenseerde echter met sterke accapella-stukken, waarin hij bewees over een goede stem en zangtechniek te beschikken. Hier en daar kroop wel playback in de show en de stem van Sean Kingston verdween geregeld in het geroep en gezang van de overige drie podiumbeesten.
De grootste domper van de avond was echter een deel van het publiek. Zij vonden het blijkbaar leuk om Sean Kingston voortdurend uit te lachen en met allerlei projectielen te bekogelen. Waarom ze daarvoor twintig euro neertelden, is een groot mysterie.
De show eindigde dan ook al na drie kwartier en er kwamen geen bis-nummers. Jammer voor hen die er wel zin in hadden en jammer voor Sean Kingston want hij verdiende wel degelijk wat respect voor zijn performance.
De show eindigde dan ook al na drie kwartier en er kwamen geen bis-nummers. Jammer voor hen die er wel zin in hadden en jammer voor Sean Kingston want hij verdiende wel degelijk wat respect voor zijn performance.