Red Sparowes
Episch geweld-ig
Jan Vael
Cactus@MaZ, Brugge — 8 november 2008
Dat de programmatoren van de Brugse Cactus Club meer dan een boontje hebben voor een stevige portie post-rock is een publiek geheim. Zo strikten ze als vervangers voor het weggevallen Explosions In The Sky op hun jaarlijkse zomerfestival niemand minder dan het razend populaire Mogwai. Een goede week geleden zagen we in hun los/vaste uitvalsbasis, de in de stationsbuurt gesitueerde Magdalenazaal, nog een memorabel optreden van 65 Days Of Static. En woensdag wachtte ons in diezelfde zaal alweer een avondje smullen, want de Amerikanen van Red Sparowes gaven er acte de présence.
Maar voor het zover was, mocht Ef het podium bestijgen om de aanwezige fijnproevers alvast het water in de mond te doen komen. Deze vijf jongelingen uit het Zweedse Göteborg stelden ons door middel van een viertal uitgesponnen tracks hun vorig jaar uitgekomen debuut ‘Give Me Beauty … Or Give Me Death’ voor. We lustten wel pap van hun overwegend instrumentale, erg sfeervolle post-rock waarin breekbare emoties en vlammende gitaaruithalen elkaar op subtiele wijze opvolgden binnen een en hetzelfde nummer. De kalme momenten werden mooi opgevuld met samples uit een of ander radioprogramma, melodica, cello of (al dan niet tweestemmige) betoverende zangpartijen. Dit smaakte naar meer.
Meer succulente soundscapes kregen we na de pauze van het Amerikaanse Red Sparowes, een groep met daarin leden van de noisecorebands Isis en Neurosis. En de invloeden van die avantgardistische metal waren in Brugge duidelijk te horen tijdens hun set, die volledig uit instrumentale composities bestond, vooral afkomstig uit hun meest recente album ‘Every Red Heart Shines Toward The Red Sun’ (2006). Veelgelaagde en erg dynamisch uit de boxen spattende post-rock, met een hoog meeslepend en episch gehalte en een hoofdrol voor het uitmuntende gitaarwerk dat meermaals hun metalen achtergrond verraadde.
Red Sparowes stonden vrij stoïcijns en afstandelijk live te spelen op het podium van de Magdalenazaal, en beperkten hun communicatie met het publiek tot een paar knikjes en een kort bedankje. Deze frappante afwezigheid van bindteksten deed evenwel niets af van de geweldige impact van de feilloos opgebouwde, bijwijlen loodzware muziek die algauw tot lichaam en geest wist door te dringen en daar een onuitwisbaar spoor achterliet. Bovendien werd het optreden integraal ondersteund door tot de verbeelding sprekende projecties van een tragisch Chinees landbouwexperiment waarbij alle mussen moesten wijken (het thema van de jongste cd), een sprinkhanenplaag, hongersnood, explosies, vuur, occulte rondedansen, …