Razorlight
Razorlight staat weer scherp
Kristiaan Art
Ancienne Belgique, Brussel — 21 april 2009
Razorlight is een twijfelgeval. De titelloze tweede cd was de klassieker waarvan frontman en zelfverklaard genie Johnny Borrell altijd al beweerde dat de groep die in zich had. ‘Slipway Fires’, de meest recente plaat, bleek dan weer een overgeproduceerde stinker. De groep verloor een paar weken geleden een van de vaste bandleden, maar in de AB veegden ze alle twijfels met één vlotte beweging van tafel. Razorlight stond er weer!
Dit optreden was al een tijdje uitverkocht en omdat Razorlight geen eigen voorprogramma meebracht, werd er in allerijl nog een support van eigen boden opgetrommeld. Lieven Bulkens, de spil van het Leuvense Kid Fear, warmde een volle AB met beperkte middelen graag op voor het rockgeweld van de Britten. Enkel met een gitaar en de eigen songs een zaal te lijf gaan, is immers de ultieme test voor een echte singer songwriter. We hadden het u graag anders gemeld, maar Kid Fear bracht het er niet al te best van af. Het gitaarspel was erg basaal, de zang zat er soms duidelijk naast en we hoorden geen enkel nummer dat bleef plakken.
Razorlight verscheen niet alleen met een nieuwe drummer, maar ook met een extra toetsenist op het podium. Niet dat die ook maar enigszins de aandacht afleidden van de pezige Borrell. Die bewees opnieuw de Mick Jagger van zijn generatie te zijn: niet vies van overdreven gebaren en besmet met het rock-’n-rollvirus tot in iedere vezel van zijn lichaam. Hij droeg het soort aansluitende jeans waarvoor je op sommige scholen in elkaar geslagen zou worden en een veel te groot wit T-shirt dat hij op rebelse wijze oprolde tot boven zijn schouders. Het opschrift "MDC" was een verwijzing naar de democratische bewegingen in Zimbabwe, maar van enige politieke correctheid was er verder de hele avond niets te merken.
De band en het publiek waren er om er een fijne avond van te maken en van enig uitstel was geen sprake. Back To The Start en In The Morning, twee van de prijsnummers van de tweede plaat, zaten al vroeg in de set zodat de vonk van meet af aan over sloeg. Ook de liveversies van de nummers van ‘Slipway Fires’ klonken potig genoeg om het feestje aan de gang te houden. North London Trash, een zedenschets van de Londense scene van waaruit Razorlight, maar ook The Libertines en Amy Winehouse ontsproten was zelfs een van de hoogtepunten.
Het feit dat Borell ieder nummer zong alsof het een voetbalhymne was en de nummers bracht alsof hij ze voor de eerste keer aan een publiek liet horen, hield de spanningsboog bijna tot het einde helemaal gespannen. Bijna, want na het akoestische bisnummer Hostage Of Love leek het vaatje grotendeels af. Toch konden die laatste minuten ons niet van ons eindoordeel afbrengen: Razorlight stond wel degelijk scherp.