Bob Dylan
Vorst Nationaal Revisited
Dimitri Muylaert
Vorst Nationaal, Brussel — 24 april 2009
Wie is een groter icoon dan de songwriter der songwriters, de man die de jaren zestig op zijn kop zette met zijn elektrische versie van overwegend akoestische folkmuziek? Wij kunnen niet zo snel iemand bedenken. Maar de sixties zijn voorbij en ook Dylan is ouder geworden. Zijn huidig publiek bestaat niet meer uit de hipsters en de kunstenaars van weleer. In de zalen zien we nu nostalgici en toeristen die 'het fenomeen' nog eens in levende lijve willen zien vooralleer hij het tijdelijke voor het eeuwige verruilt.
Al sinds 7 juli 1988 is Dylan bezig met zijn "Never Ending Tour", waarmee de kranige zestiger een jaargemiddelde van zo'n honderd optredens haalt. En sla de setlists er maar eens op na: Dylan herhaalt zichzelf nooit en pakt iedere avond uit met een andere greep uit zijn imposante back catalogue.
De goden bleken ons goed gezind te zijn. De aftrap werd gegeven met een ijzersterke versie van Wicked Messenger van de briljante antihippieplaat 'John Wesley Harding'. Meteen bleek dat Dylan niet alleen aan de setlists sleutelt, maar zijn nummers ook andere arrangementen meegeeft. Zo hoorden we onder andere It's All Over Now, Baby Blue en Blowin' In The Wind in een volledig ander jasje.
Echt verrast waren we niet toen de band Blind Willie McTell inzette. Dit briljante overschotje van 'Infidels' prijkte namelijk ook al op de setlist van het optreden in Milaan. We waren er echter niet minder blij om en de haren rezen dan ook collectief ten berge. Datzelfde gevoel kregen we eveneens bij de ontstuimige boogieversie van het geflipte Highway 61 Revisited. Akkoord, Mike Bloomfield is niet meer onder ons, maar we durven wedden dat ook hij nog iedere keer wild staat mee te shaken op het nummer waaraan hij destijds de finishing touch gaf.
Het leek alsof Dylan duidelijk zin had om zijn bluesy meesterwerkje nog eens van stal te halen want naast de titelsong kregen we uit 'Highway 61 Revisited' ook Desolation Row, het obligate Like A Rolling Stone en een huiveringwekkende versie van Ballad Of A Thin Man voorgeschoteld.
Als eerste toegift noteerden we het te verwachten All Along The Watchtower. Jammer dat Dylan de wat overdadige versie van Hendrix verkoos. De spartaanse uitvoering die je terug vindt op 'John Wesley Harding' is, wat ons betreft, de allerbeste.
Hoewel we weerom getuige waren van een bij wijlen adembenemend concert, kwam ook in ons de nostalgie naar boven. Met weemoed flitsten beelden voorbij van de jonge, onsterfelijke Bob die gewapend met een elektrische gitaar Newport tot waanzin drijft, beelden van de dertiger die vol overgave zijn vrouw bezingt. Bob, zoals je het zelf ooit zo mooi zei: “May you stay forever young”.
De goden bleken ons goed gezind te zijn. De aftrap werd gegeven met een ijzersterke versie van Wicked Messenger van de briljante antihippieplaat 'John Wesley Harding'. Meteen bleek dat Dylan niet alleen aan de setlists sleutelt, maar zijn nummers ook andere arrangementen meegeeft. Zo hoorden we onder andere It's All Over Now, Baby Blue en Blowin' In The Wind in een volledig ander jasje.
Echt verrast waren we niet toen de band Blind Willie McTell inzette. Dit briljante overschotje van 'Infidels' prijkte namelijk ook al op de setlist van het optreden in Milaan. We waren er echter niet minder blij om en de haren rezen dan ook collectief ten berge. Datzelfde gevoel kregen we eveneens bij de ontstuimige boogieversie van het geflipte Highway 61 Revisited. Akkoord, Mike Bloomfield is niet meer onder ons, maar we durven wedden dat ook hij nog iedere keer wild staat mee te shaken op het nummer waaraan hij destijds de finishing touch gaf.
Het leek alsof Dylan duidelijk zin had om zijn bluesy meesterwerkje nog eens van stal te halen want naast de titelsong kregen we uit 'Highway 61 Revisited' ook Desolation Row, het obligate Like A Rolling Stone en een huiveringwekkende versie van Ballad Of A Thin Man voorgeschoteld.
Als eerste toegift noteerden we het te verwachten All Along The Watchtower. Jammer dat Dylan de wat overdadige versie van Hendrix verkoos. De spartaanse uitvoering die je terug vindt op 'John Wesley Harding' is, wat ons betreft, de allerbeste.
Hoewel we weerom getuige waren van een bij wijlen adembenemend concert, kwam ook in ons de nostalgie naar boven. Met weemoed flitsten beelden voorbij van de jonge, onsterfelijke Bob die gewapend met een elektrische gitaar Newport tot waanzin drijft, beelden van de dertiger die vol overgave zijn vrouw bezingt. Bob, zoals je het zelf ooit zo mooi zei: “May you stay forever young”.
