Placebo
Gescheurde broek = top-entertainment
Jan Vael
Antwerps Sportpaleis, Merksem — 8 november 2008
Placebo is zonder twijfel één van de populairste en meest succesvolle Britse rockgroepen van het moment, ook en vooral in België. In 2006 waren ze (de ‘secret gig’ in de AB meegerekend) al drie maal live te zien in ons landje, en om het jaar in schoonheid af te ronden mochten ze bovendien voor het eerst ook in het Antwerpse Sportpaleis aantreden. Overdaad schaadt? Wie zal het zeggen, feit was dat de bunker net niet uitverkocht raakte voor dit evenement.
Helaas geen She Wants Revenge als support tijdens dit luik van de Europese tournee, en ook het nochtans aangekondigde voorprogramma Howling Bells was afgelast. Onze aandacht was dan ook exclusief toegespitst op de podiumprestaties van het ondertussen al tien jaar aan de top meedraaiende trio Placebo, in Antwerpen aangevuld met twee extra livemuzikanten. Op Rock Werchter hadden ze eerder dit jaar nog een slechte dag, maar op Pukkelpop zorgden ze dan weer voor één van de absolute hoogtepunten van het festival.
De groep startte overtuigend met Infra-Red en Meds, twee van de singles uit hun meest recente album ‘Meds’, waarvoor ze overigens voorafgaandelijk een platinum plaat in ontvangst mochten nemen. Na onder meer een knappe versie van Drag bleek dat de in Brussel geboren zanger-gitarist Brian Molko er erg veel zin in had, want hij vond er niets beter op dan reeds tijdens het vijfde nummer (Space Monkey) te gaan crowdsurfen. Tot grote vreugde van de fans op de voorste rijen natuurlijk, maar Brian hield er wel een gescheurde broek aan over, wat hem spontaan vergelijkingen met het Super Bowl-incident van Janet Jackson ontlokte. Exit Brian dus voor een vestimentaire wissel, en bassist Stefan Olsdal mocht ondertussen het publiek verder entertainen. Geen probleem voor de boomlange Zweed trouwens, want ook hij stal zoals gewoonlijk de show en zocht in de loop van het verdere concert bij herhaling toenadering tot de fans. Al waagde hij zich wijselijk niet verder dan de frontstage…
Op de setlist stonden nog een aantal tracks uit ‘Meds’ en zelfs een gloednieuw, typisch Placebo klinkend nummer, maar het dient gezegd dat de vele hits die de jongens in de loop der jaren scoorden toch het meest in de smaak vielen bij het publiek. Songs als Special Needs, Every You Every Me, Song To Say Goodbye met zijn o zo herkenbare piano-intro, Special K met z’n meezingrefreintje en het ijzersterke The Bitter End behoorden dan ook zeker tot de hoogtepunten van de avond. Zelf hadden we nog graag eens de lekker rauwe debuutsingle Nancy Boy horen passeren, maar die bleef ditmaal in de kast.
De bissenreeks bestond uit langgerekte versies van het van Kate Bush geleende Running Up That Hill, het nog altijd geweldige Taste In Men (om begrijpelijke redenen een van de favorietjes van Stefan) en de mooie ballade Twenty Years. Allemaal degelijk en vakkundig gespeeld, maar de magie en het kippenvel dat we op Pukkelpop bijwijlen voelden ontbrak deze keer jammer genoeg. Een goed concert was het zonder meer, maar memorabel konden we het niet noemen.