Pinkpop

Dag 1 begon met 37 Stabwounds, deze jongens hadden het Nu of nooit'-festival gewonnen, zeg maar de grote prijs van Limburg. Het klinkt als metalcore en hun muziek neemt nu en dan onvoorspelbare wendingen. Ze spelen zeer strak, en de kracht van de stem is heel goed. Een aardige opener, dat door het publiek toch enkel plaatselijk op enthousiaste manier werd onthaald.
Daarna was het in de 3FM tent de beurt aan ADHD. Nederhop van het multiculti-collectief rond rapper Brainpower. De jongens hadden er wel zin in, het publiek enkel als de band nummertjes van brainpower bracht. De niet bijzonder briljante teksten zijn ook nog eens slecht verstaanbaar, en dat in een tent zonder last van wind. Een tegenvaller kun je het wel noemen.
De volgende halte Roy Paci op het noorpodium, een Italiaanse ska band die hun siciliaanse herkomst niet wegsteekt. De band bewijst dat ska niet dood is en brengt de wei in beweging. Dit is er eentje om zeker in het oog te houden en te checken als ze bij jou in de buurt spelen.
Dan was het de beurt aan The Sheer. Deze groep is in een half jaar tijd uitgegroeid tot een volwaardig collectief. December vorig jaar speelden ze in het voorprogramma van de akoestische tournee van Krezip met sechts een LP single in eigen beheer uitgebracht. Nu staan ze als een dijk op het podium en spelen de boel helemaal plat. Er was er eentje ferm onder de indruk van de evolutie die deze mannen hebben doorgemaakt.
Dan maar op naar Hoobastank. Een nummer dat al enkele weken in de afrekening bengelt, is genoeg voor mij om ze toch es live aan het werk te zien. Deze LA punkband maakt een erg energieke indruk op mij. Ze hebben een goede setlist waarin afwisseling van snelle en trage nummers goed werd overwogen. Het publiek weet dit wel te appreciren. Ikzelf kon vooral van het stevigere werk genieten, de trage nummers neigen iets te veel naar het commercile, wat het geheel wel wat ontkracht. Maar de zanger heeft wel de stem om dit terug recht te trekken.
Over naar de Belgen dan maar op het festival met Vive La Fte. Een volgens mij sterk overroepen groep. Hun beats en het kattegejank van Els Pynoo zorgen ervoor dat ik met koude rillingen werd overspoeld. De liefhebbers hoorde ik wel lovend spreken, vooral over het pakje en lijf van Els Pynoo.
Als slotact stond HIM. Het publiek vond het massaal mooi. En zeg niet dat het publiek alles mooi vindt omdat het betaald heeft. Dus er moet iets zijn aan deze Finse band wat ik niet zie of snap. Geen memorabele melodien. De uitstraling van een zak zand. Onvaste zang. Ongebreidelde solo's. En toch vond het publiek het prachtig. Mensen, leg het me uit. Wat snap ik niet? Wat zie ik niet? Wat mis ik? Als afsluiter van de dag kon je terecht in de openluchtbioscoop om er Uma in volle glorie aan het werk te zien. Jammer dat het echte Kill Bill part door technische storing werd onderbroken. Gelukkig kon het feest worden verdergezet op de camping. Dag 2 begon na het feestgedruis van de dag ervoor eigenlijk een beetje te vroeg. Als opener op het Noorpodium stond Seeed. Reggae uit Berlijn, het is weer eens iets anders. En ondanks het vroege uur was het onmogelijk stil te blijven staan op deze muziek. Leuk, maar niet zo vernieuwend.
Kaizers Orchestra mocht de 3FM tent inzegenen op hun eigen Noorse manier. Teksten zijn niet te begrijpen, maar ze klinken wel goed in de oren en de olievaten die totaal aan gort worden geslagen verhoogden de intensiteit van hun performance. Prettig gestoord, maar live dik in orde.
Less Than Jake, what's in a name. Deze ska-punk band uit de VS deed Pinkpop aan als afsluiter van hun Europese tournee. Wat de heren gedaan krijgen met het publiek grenst aan het onmogelijke - het lijkt wel Punkpip vandaag. Eerst was het al een vrij goede zet om meisjes op de schouders van hun vriendjes te krijgen. En daarna renden een paar honderd man twee nummers lang rondjes rond de geluidstoren - het leek wel een marathon. Ze krijgen wel eens het label pretpunk opgeplakt, maar naar mijn mening is dit afbreuk doent aan de band. Hun teksten zitten vol cynisme en boodschappen. De rest van Europa is al overtuigd en hopelijk kon dit concert ook Nederland overtuigen en wie weet de Belgen. Wat mij betreft was dit een van de climaxen van het festival.
En als je dacht dat enkel rock op een festival komt dan heb je het wel mis. Want T. Raumschmiere ofte droomagent was aan de beurt. Again, not my cup of tea, maar kben efkes gaan zien om toch iets te kunnen neerschrijven. Men beweert dat met dit optreden de kloof tussen electro en rock zou worden gedicht, maar daar heb ik niet veel van gemerkt. Teringherrie waar mensen op dansen. The Rasmus was de volgende halte. Hun hits kwamen stuk voor stuk aan de beurt, maar ik vond de sound toch nogal opgaan in de omgeving. Ik had van deze band echt wel meer verwacht. Maar van commercialiteit zijn deze jongens niet vies. Voor wie ze op TV gezien heeft, je weet nu ook dat hen interviewen niet zo makkelijk is.
Vervolgens mijn excuses voor de mensen die wel van dance en dergelijke houden, maar Audio Bullys, Dave Clarke en Tistoheb ik laten voorbijgaan.
Dan maar de Pixies. Een renie van een legendarische band houdt meestal een aantal gevaren in. En ik vond dat die gevaren hier en daar ook zichtbaar waren. Een beetje uitgeblust op het podium staan en je ding doen, dat is mijn samenvatting. Mijn Cd-speler moet er niet voor onder doen. En spannend element echter door alle security heen kon een fan op het podium geraken en telkens weer uit de handen van de security glippen.
Als afsluiter After Forever, gothic, metal of hoe je het ook noemt, ik krijg er kippevel van. Een stevig optreden en een prachtige stem. Wie zij nu dat vrouwen niet in een band thuishoren?

Pinkstermaandag is traditioneel gezien de belangrijkste dag van Pinkpop. The Lostprophets zou het festival openen, maar stond ergens aan de grens met buspech. Jammer want de vervangers waren bijlange zo stevig niet. De namen ontglippen me zelfs en dat zegt veel.
Het eerste concert van betekenis The Datsuns. Rock'n roll van de bovenste plank. Straight, spannend, afwisselend, knallend, ... Er kunnen nog vele woorden worden toegevoegd maar alles kan worden samengevat onder de term VET.
Novastar speelde op dat moment in de 3FM tent, mijn spionnen van dienst die nochthans fan zijn, vonden het een goed optreden. Ik daarentegen vind het te merken dat hiij met zijn nieuwe plaat een gebroken relatie wou verwerken.
Sugababes lokte heel wat discussie uit of ze nu al of niet mochten aantreden op Pinkpop. Voor mijn part doen ze wat ze niet laten kunnen, maar het hoofdpodium is een te grote eer voor deze dames. Hun stemmen vervlogen in de wind en dat zorgde er ook voor dat slechts de eerste rijen wild te krijgen waren. Of zou het om een leeftijdsverschil gaan. Who knows.
Franz Ferdinand en hun eighties gitaarpop is best te pruimen. Niet supergoed, maar de presence on stage maakt veel goed. Melodien die blijven hangen en verfrissend gitaarwerk zorgen voor een bepaalde sfeer. De stem van de zanger maakt het geheel af. Met momenten deed zijn stem me denken aan de legendarische, maar helaas overleden Jeff Buckley.
Op het hoofdpodium stonden dan de Black Eyed Peas, of hoe hiphop live zo vet kan zijn dat zelfs de ruigste rockers vallen voor de energie en vibe van dit gezelschap. Schitterende stem, prachtige inprovisatiemomenten, cool dances, kortom alles om de show volledig te maken. Deze moet je zeker ooit es live aan het werk zien. Een nieuw hoogtepunt van mijn pinkpop.
Dan nog half in een roes Jetgaan bekijken. Jet is net als the datsuns een lofzang op alles dat goed was aan seventies rock. Hun nummer Are you gonna be my girl bezorgde hen faam. De weide werd ook op deze tonen laaiend enthousiast. Great gig!
N*E*R*D or nobody never really dies. De discussie of Pharell dit doet voor het geld or just for fun is een andere zaak. Anyway, de weide was enthousiast en ook de bandleden na het aanschouwen van het vrouwelijke schoon op de eerste rij. Het gastoptreden van de Black eyed peas zorgde voor een climax in de show. Het enthousiasme van de band en de combinatie rock en hiphop zorgden voor een geweldige sfeer. Check them, hoewel het geen must is.
The Roots maakt hiphop met brains. Ze willen een boodschap meegeven en tegengewicht bieden aan het sex and party image die hiphop wordt opgelegd. Het gevolg hiervan is dat ook het publiek niet altijd zo enthousiast is. Een flinke regenbui zorgde dan ook voor heel wat afvallers.
Lenny Kravitz, the legend on stage. Zijn livewerk klinkt vervaarlijk naar de cd, maar laten we de man dan maar een perfectionist noemen. Nu en dan konden zijn muziekkanten zich wel eens in geplande solo's uitleven. Ook Lenny zelf waagde zich eens aan een drumsessie. Het oudere en nieuwere werk kwamen aan bod en zetten de bezoekers toch in lichterlaaie.
Moloko is zowat het meest theatrale optreden dat te zien was op Pinkpop. Verkleedpartijen en drama on stage. Jammer dat dit alles door een TE wordt overgoten. Haar stem blijft wel het sterkste punt.
Last but not least Muse.Ik moet toegeven dat ik niet zo' n fan ben. Maar het totaalspectakel zat wel perfect in elkaar. Light en visualeffects, prachtige sound doen de bands livereputatie nog versterken. Een geslaagde afsluiter zou ik zo zeggen.