Now Series: Sharon Jones

Weinig explosief was het voorprogramma van The Dynamites featuring Charles Walker, een Amerikaanse soulband uit Nashville, Tennessee. Walker is niet meteen een heel bekende naam binnen het genre. Toch heeft hij al zijn sporen verdiend door in de jaren zestig en zeventig singles op te nemen voor onder andere Chess en heeft hij  jarenlang in het Apollo Theatre opgetreden. The Dynamites is een stel goede muzikanten, maar spijtig genoeg slaagde de band er niet in om live even ruw en hard te klinken als ze dat op plaat doen. De set van The Dynamites bestond uit eigen nummers en covers van klassiekers als (I Can’t Get No) Satisfaction en I Never Loved a Woman, dat met de mooie dwarsfluitsolo op het einde het hoogtepunt van de set was.

 

Hoog tijd dus om de Dap-Kings de planken te laten betreden. De band, onder leiding van Bosco Mann en master of ceremony Binky Griptite, zette zoals gewoonlijk de show in met enkele instrumentale nummers en tracks van Griptite zelf. In tegenstelling tot The Dynamites featuring Charles Walker konden zij het publiek wel meteen overtuigen. Nadat “superbad soul sister” Sharon Jones erbij gehaald werd, speelde de groep I’m not gonna cry, een funky soulnummer dat nog maar net als single uitgebracht werd en niet te horen is op het nieuwe album ‘100 Days, 100 Nights’.

 

Meteen daarna volgde het titelnummer van diezelfde plaat en bracht de band voornamelijk nummers van de vorige platen, zoals How Long Do I Have To Wait For You, Honey en het stomende My Man is a Mean Man. Beide Nummers gaan over liefde en vooral het ontbreken eraan, nummers ook tijdens de welke Sharon Jones telkens een man uit het publiek haalde om hem te laten dansen en haar songs te visualiseren. Het is op die momenten dat Jones zich niet alleen toont als een fantastische zangeres, maar ook als een geweldig entertainer. Ze heeft door de jaren enorm veel live ervaring opgedaan, kan goed improviseren en komt te allen tijde natuurlijk over.

 

De hele set was veel overtuigender en opzwepender dan het concert dat de band in april in Leuven gaf. Hoewel het nieuwe album geen harde funktracks bevat, kon de groep toch live interessant blijven. The Dap-Kings bestaat uit een uitstekende ritme- en blazersectie en geeft je altijd dat gevoel van een oude, grote soulshow, maar dan wel een show die volledig in functie staat van de muziek en niet vice versa. Zo biste de band met een medley van It’s a Man’s World en There was a time, twee nummers van James Brown. Op het eerste nummer liet Sharon Jones haar kunnen als zangeres zien en haar creatieve kant als artieste door eigen invloeden aan het nummer toe te voegen. Op There Was a Time toonde ze zich dan weer een uitstekende danseres. 

Het is geweldig om te zien dat er anno 2007 soul gemaakt wordt die kan tippen aan de soul uit de hoogdagen in de jaren zestig en zeventig. Wie Sharon Jones live aan het werk ziet en niet beseft dat soul meer dan ooit tevoren terug is, heeft het goed mis. En die persoon weet vooral niet wat hij of zij mist.