Sanne De Troyer Vooruit Kunstencentrum, Gent — 3 oktober 2007
Fransman Marc Collins is een muzikale duizendpoot die tijdens de jaren tachtig rondzwierf van de ene naar de andere band. Hij werkte onder andere samen met het fijne gezelschap van Air en Alex Gopher. Op zoek naar een uitlaatklep voor zijn liefde voor New Wave besluit hij om samen met Olivier Libaux Nouvelle Vague op te richten. Geen eigen nummers, zo luidde het. Enkel covers, maar dan wel serieus onder handen genomen. En dat nemen ze wel zeer letterlijk. Ze hebben nog steeds fans die niet weten dat ze eigenlijk naar songs van gevestigde waarden als The Clash, Tuxedomoon of The Dead Kennedys aan het luisteren zijn. Ondertussen hebben ze al twee cd’s onder hun naam staan, dus wij waren alvast zeer benieuwd welk repertoire ze ons in de Vooruit zouden voorschotelen.
Nouvelle Vague werkt samen met verschillende zangeressen. Vanavond is het Mélanie Pain die haar zoete stem door de concertzaal mag laten zweven. Later blijkt dat ze ongelooflijk verkouden is. Wij kunnen daar enkel uit afleiden dat haar hese stem er alleen nog sexier van wordt. Tijdens The Killing Moon staat ze er nog een beetje verloren bij, maar vanaf In a Manner of Speaking voelt ze zich al volledig thuis op het podium van de Vooruit. Zo geraakt het publiek – dat zich voor de gelegenheid eens extravagant heeft uitgedost – ook stilaan opgewarmd.
Mélanie Pain is niet de enige die de zanglijnen onder handen neemt. Af en toe wordt ze bijgestaan door gitarist Gérald Toto. Wij zijn er niet helemaal voor te vinden. Zijn veel te sterke stem zorgt er vaak voor dat die van Pain volledig naar de achtergrond verdwijnt en dan klinkt het plots allemaal minder boeiend. Over het gitaarspel van de man valt niets op te merken, maar in het geval van Nouvelle Vague hebben wij toch liever een of zelfs twee hese en giechelende vrouwenstemmen. Guns of Brixton komt op het juiste moment. Iets van The Clash is altijd perfect om een publiek wakker te schudden. Tijdens Dance With Me wagen enkele toeschouwers zich zelfs aan excentrieke danspasjes. Zelf oefenen? Check dan vooral de fijne clip, die wel ergens terug te vinden is op de wereld van het internet.
Het spijtige aan een repertoire met enkel covers is dat de set na een tijdje wel voorspelbaar wordt. Zo gaan songs als Heart of Glass en Teenage Kicks ons bijna onopgemerkt voorbij.Tijd voor een hoogtepunt moeten ze zelf ook gedacht hebben, want ze trakteren ons op een wel zeer geslaagde versie van This is Not a Lovesong. Voor de gelegenheid wordt het door een exotisch ritme ondersteund. Maar toch nog steeds met dank aan het gekke gezelschap van P.I.L.
Love Will Tear Us Apart moet zo ongeveer de meest bekende Nouvelle Vaguecover zijn. Het publiek reageert dan ook uitgelaten wanneer de eerste tonen worden ingezet. Maar al snel hebben we spijt van ons enthousiasme. Het is de stem van Toto die er voor zorgt dat het nummer zijn donkere kant verliest. En dat is nu net wat niet mag ontbreken als het om een nummer van Joy Division gaat.
Eindigen in stijl doen ze wel. Pain doet nog haastig een oproep voor een dokter in de zaal die haar op miraculeuze wijze van haar verkoudheid zou willen verlossen en dan laten ze met het geweld van Too Drunk to Fuck een hele concertzaal in het dolle achter.
