Night of the proms

Trouwe gastheer Carl Huybrechts verwelkomde het publiek meteen met Romeo & Julia (door Sergej Prokofiev) en een barokmedley. Meteen daarop volgde New Yorks' finest: Kid Creole and The Coconuts. Deze partyband breekt al potten sinds de jaren '70. Kid Creole deed het met plezier nog eens over als opener van de Proms en als vervanger van OMD, die wegens familiale problemen niet aanwezig konden zijn. Meteen daarop volgde Macy Gray. Deze straffe souldiva kwam op het podium met een prachtige jurk en bijpassend gevolg en knalde er meteen enkele hits door.

 

Ster op de affiche en wederom aanwezig in het muzieklandschap sinds de jaren '70: Chic.

De band rond frontman Nile Rodgers mocht dit jaar de Proms headlinen en deed dit al meteen door hits zoals I Want You en Freak Out op het publiek los te laten. Tijdens Freak Out dansten zelfs de mensen op de zitplaatsen mee en Nile Rodgers kon zichzelf na afloop maar niet genoeg presenteren. Het was duidelijk dat de man trots was en dat hij zich terugzag in de hoogdagen van de groep. De trots was zeker verdiend!

 

Daaropvolgend werd het publiek getrakteerd op het gewichtige vioolspel van Roby Lakatos. Lakatos maakte indruk op het sportpaleis met zijn snelle vioolspel. Gewichtig is trouwens ook de term om de man zelf te omschrijven. Dankzij de schermen konden we onderscheid maken tussen zijn kinnen en zagen we dat het de tweede was die op de viool rustte. Hij speelde onder anderen If I Was a Richman. If he was a rich man? He'd probably have his own McDonalds.

 

Liebrecht Vanbeckevoort, finalist bij de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano, werd met een leuk voorfilmpje gepresenteerd. Maar wie gaat er dan ook op zoek naar deze pianovirtuoos in Bekkevoort? De jonge snaak speelde pijlsnel, tot je op een gegeven ogenblik zelfs zijn handen van de ene kant van het klavier naar de andere zag schieten, zonder de handen zelf te zien bewegen.

 

Het hoogtepunt van de avond was zonder meer een duet van Macy Gray en wijlen James Brown die samen It's a man's world brachten. Wat kunstig geknutsel met beelden en de geluidsband van Browns passage op de Proms in 2004 maakten dat technisch mogelijk. Hele mooie prestatie, hoewel de beelden op het grote scherm wel beter gemixt mochten worden. Naargelang de stunts die ze hebben uitgehaald bij de voorbereiding van de Proms, mocht Brown zijn achtergrond heus wel weggewerkt worden, waardoor deze meer samen zou vloeien met die van Macy Gray. Dit was een veel mooier resultaat geweest dan de split-screen die het publiek voorgeschoteld kreeg.

 

De comeback van de avond was ongetwijfeld voor Soulsister weggelegd. Althans, dit werd toch aangekondigd. De heren Leyers en Michiels waren wel van de partij, maar de prestatie was een beetje teleurstellend. De verwachtingen waren hooggespannen, maar de hits werden helaas in één medley gegoten. So Long Ago werd dan weer wel integraal gespeeld. Jammer dat de heren naar eigen zeggen niet konden kiezen, maar ze mochten het publiek toch wel een beter onthaal geven als zijnde een comeback.

 

Tijdens een andere traditie werd het publiek geteisterd door een technisch probleem. Toen John Miles zijn vertrouwde hit Music bracht, kreeg het publiek een luid gekletter te horen door de speakers. De show werd enkele minuutjes stilgelegd, maar het publiek liet het niet aan zijn hart komen, begon te zingen en liet enkele waves door de zaal gaan. Toen de technische problemen (schijnbaar) verholpen waren, kwam Kid Creole de boel weer opluisteren met zijn sexy Coconuts (de danseressen, nvdr.). Het geluid was vrij scherp, maar de show kon verder.

 

Helaas waren de goden de Proms niet goed gezind. Toen Macy Gray het podium terug betrad, werd het publiek weer onthaald op gekletter met af en toe ruisplekken in het geluid. Ze werkte het nummer af, waarna een extra kwartiertje pauze werd ingelast. Jammer voor een première, maar het publiek gedroeg zich enorm sportief ondanks de pech. Het publiek werd beloond voor het geduld en de sportieve reactie. Zij krijgen halverwege december een gratis cd van Night of the Proms thuisgestuurd.

 

Nadat het euvel verholpen was, kwam Macy Gray terug op het podium om haar nummer opnieuw te brengen. Deze keer verliep alles wel vlot en gaven zowel Macy als het publiek het beste van zichzelf. Vervolgens kwam Chic terug om de geweldige klassieker Good Times op het publiek los te laten. De enkele hits die ze hebben, zijn dan ook echte knallers. Vandaar dat het publiek ook ongegeneerd uit de bol ging en dat frontman Nile Rodgers daar maar al te graag op inspeelde. Tijdens de lekkere bas en funky gitaar van Good Times stak hij dan ook even van wal met Rappers Delight (van The Sugarhill Gang) om daarna de draad weer op te nemen en daardoor nogmaals bewezen te hebben dat de 70's misschien wel voorbij zijn, maar nog lang niet vergeten!

 

Op het einde van een mooie, doch door technische problemen geplaagde premièreavond, kwam Nile Rodgers het podium weer op met de overige sterren van de avond. We Are Family, indertijd door Rodgers - die eveneens actief is als songwriter en producer - geschreven voor Sister Sledge, werd door alle sterren van de avond gebracht met een energie en passie om U tegen te zeggen.