Music in Mind
Krolse Klasse
Lieselot D\'Hoest
Concertgebouw, Brugge — 8 november 2008
Speelse Lolita, krolse diva, onschuldig meisje, charismatische frontvrouw: An Pierlé speelt alle rollen met ongekende overtuiging. Sterker nog: ze hoeft het niet eens te spelen, ze ís alle facetten. An Pierlé bewijst samen met haar White Velvet band én de drie achtergrondzangeressen nog maar eens dat de bovengrens van hun gezamenlijk muzikaal talent nog niet is bereikt.
Na de rustige openers Cold Winter en Tenderness zorgt How Does It Feel voor een eerste kippenvelmoment. Het pianospel laat ze bij dit nummer aan haar collega over. Ze manifesteert zich wederom als een schitterende zangeres die breekbaarheid en pure kracht in één adem weet te vangen. Hoewel Pierlé's getormenteerde pianospel nog steeds een prominente plaats inneemt, is ze blijkbaar niet bang om zich ook van haar instrument los te maken en nu eens vrolijk rond te dansen dan weer zittend op de rand van het podium te verstillen. Tijdens Helium Sunset gespt ze de accordeon om, waarna de bevreemdende melodie in combinatie met de rijke backing vocals uiteindelijk losbarsten in een folkie rondedans.
Hoewel het publiek wat mak in de zitjes blijft hangen, komt An hartverwarmend en ontwapenend uit de hoek. Fotografen worden op het podium uitgenodigd om gitarist en levensgezel Koen Ghisen –alias Bollie- in zijn meest theatrale pose te vereeuwigen; An legt uit hoe ze met Good Year haar eigen antwoord geeft op de zin en onzin van de relativiteitstheorie en ze krijgt haar toehoorders zelfs zo ver om op de tonen van Mexico een Mexican Wave in te zetten. Het is niet iedereen gegeven…
Naast het donker, hoekig rockende Snakesong, ondersteund door een hypnotiserende synthesiser-riedel, blijft ons ook de furieuze versie van Sing Song Sally bij.
Ann Pierlé en White Velvet, ze vullen elkaar perfect aan. De band geeft zijn frontvrouw de nodige ademruimte om zichzelf naar steeds grotere hoogte te tillen maar voegt daarnaast zonder twijfel een bijzondere dimensie toe aan de songs.
Wat ons betreft een gedroomde start voor het Music In Mind Festival. Meer van dat! Wie klaar is voor een tweede dosis ‘frêle vrouw met krachtige stem’ kan terecht in de beslotenheid van de Lighthouse. Daar neemt Trixie Whitley plaats achter de vleugelpiano en geeft toe dat dit niet meteen haar gebruikelijke formaat van piano is.
De eerste minuten zijn we zwaar onder de indruk van Trixie’s indrukwekkende, soulvolle stem. Daarna blijven we een beetje op onze honger zitten. De nummers zijn net iets teveel een variatie op hetzelfde thema en blijven naderhand nauwelijks boeien. We merken enige verbetering wanneer haar band haar vervoegt, maar toch missen de nummers nog een bepaalde maturiteit die je een tiener niet eens kwalijk kunt nemen. Trixie lijkt net iets te weinig uit te gaan van het principe ‘less is more’. Songs worden te vaak eindeloos uitgesponnen en ook qua zangstijl lijkt Trixie pas tevreden wanneer ze bijna schreeuwt. Onze bescheiden raad: ga terug naar de essentie van je nummers en probeer meer beheerst met die prachtige stem om te springen.
Trixie Whitley is duidelijk een getalenteerde jongedame. We zijn ervan overtuigd dat ze heel wat in haar mars heeft, maar we zijn er net zo van overtuigd dat haar potentieel tijd nodig heeft om te rijpen en dat ze pas op termijn een eigen sound zal vinden.