Motorpsycho

De muzikale incarnaties van Motorpsycho zijn intussen niet meer te tellen. Na een uitstapje richting spacepop keert de Noorse groep terug naar zijn roots met de nieuwe plaat ‘Little Lucid Moments’. Wij verwachtten een optreden opgebouwd uit de prog- en postrockgeluiden die we op de nieuwe plaat terugvinden, maar kregen slechts gedeeltelijk gelijk. Met Motorpsycho weet je nooit zoveel is zeker.

Maar eerst was er nog Creature With The Atom Brain. Het was al de derde keer in twee maanden dat we ze in een voorprogramma tegenkwamen en zoals steeds vervulden ze hun taak naar behoren. Wij noteerden “onberispelijk maar niets bijzonder” en net toen liep het fout. Aldo Struyf gromde in de micro als een hond met Tom Waits allures, de langgerekte solo’s volgden elkaar in sneltempo op en wij kregen er langzaam maar zeker genoeg van. “Hoeveel desert rock bandjes uit Zonhoven kan de wereld eigenlijk verdragen?”, zuchtte de jongeman naast me en we konden niet anders dan instemmend knikken.



De concentratie aan mannen met paardenstaarten en joints die wij in het publiek van Motorpsycho aantroffen, hadden we al sinds de jaren negentig niet meer mogen aanschouwen. Motorpsychofans zijn dan ook een beetje een ras apart. Psychonauts noemen ze zich en dat maakt hun ongetwijfeld tot fanbase met de mooiste roepnaam ter wereld.



De muur van Marshalls en Hiwatts leek een voorteken van onherstelbare gehoorschade, maar het verwachte volume kwam er vreemd genoeg niet. Motorpsycho begon op kousenvoeten aan zijn set. Poppy zelfs. Even leek het alsof iemand de PA was vergeten aan te zetten. Zelfs de begeleidende projecties kwamen grotendeels uit het artwork van hun popplaat ‘It’s A Love Cult’.



Maar hier was het publiek duidelijk niet voor gekomen. Er werd dan ook extatisch gereageerd op de eerste uitschietende gitaarriff. Het popwerk werd langzaam maar zeker gelaten voor wat het was en voordat we het goed en wel doorhadden, verdronken we dan toch in soundscapes en solo’s.



Als Motorpsycho één ding niet is, dan is het wel minimalistisch. Ze spelen lang, en met veel noten. Dat laatste is niet noodzakelijk negatief. Het maakt de band tot wat ze is. Welk genre Motorpsycho ook aandoet, het zal altijd als Motorpsycho klinken.



Een concert van drie uur is echter van het goede te veel. Het eerste uur vonden we het allemaal geweldig, maar daarna raakte de Noorse band ons kwijt. Om dit te verdragen moet je ofwel enorme fan zijn ofwel apestoned en wij waren geen van beide. Maar niet getreurd, genoeg hardcore Motorpsychofans in de zaal. Ze kunnen het gerust zonder ons stellen.