Moor Mother, Aquiles Navarro & Olof Melander

We volgen haar al een tijdje overal waar ze optreedt, maar hebben nog maar weinig over haar geschreven. Dat onvoorspelbare kantje helpt niet. Ooit gaf ze in de Beursschouwburg een elektronische set waar geen touw aan vast te knopen viel. Meestal gaat ze vluchtige samenwerkingen aan met bevriende muzikanten, die ze, als het budget het toelaat, van ver laat komen, zoals die keer dat ze in De Singel twee avonden cureerde.

Toegankelijk is Moor Mothers werk nooit. Meestal hebben haar platen meerdere luisterbeurten nodig. Live wordt er vooral geïmproviseerd, en blijft haar inbreng beperkt tot ontoegankelijke, activistische teksten die ze brengt met die kenmerkende kwade, grommende stem. Dit concert was ook een eerste gelegenheid om iets te ontdekken dat de AB onder het label BRDCST plaatst. Dat is namelijk sinds kort meer dan enkel het festival, maar een keurmerk in de programmering dat duidt op avontuur.

Helaas! Een staking op de luchthaven van Brussel zorgde ervoor dat Moor Mother kwam vast te zitten in Milaan. De organisatie van de AB zag zich genoodzaakt om het concert af te gelasten. Voor wie zijn geld niet terug wilde, bleef het optreden van Aquiles Navarro & Olof Melander behouden, al begon het een half uur later.

We telden het aantal toeschouwers dat zich liet verleiden tot dit aanbod en kwamen op zevenendertig. Voor ons was de naam van Aquiles Navarro, de nauwste medewerker van Moor Mother, interessant genoeg om het erop te wagen.

Hoeveel van de aanwezigen zouden vertrouwd geweest zijn met de Zweed Olof Melander of diens album 'Tangles', een samenwerking met Navarro, dat het materiaal leverde voor dit optreden? Wij alvast niet. Zoals op die plaat, maakte Navarro klanken met allerhande instrumenten en Melander liet die botsen in de echokamer van zijn laptop. Dat leverde kabbelende, meditatieve muziek op in een lange jazzcompositie die meer dan anderhalf uur duurde.

Een kenner van zijn werk had nummers kunnen herkennen, zo bleek toen we achteraf naar 'Tangles' luisterden en er Corazón vonden, dat ergens midden in de set had gezeten. Het was één van de weinige momenten waarop Navarro zong. De rest van de tijd was hij bezig met koebel, schelp, rammelaar, melodica of hoorn. Hij speelde enkele losstaande frasen op trompet of blies erop om enkel windgeluiden te produceren. Ritmisch sloeg hij af en toe op bongo's, maar meestal zaten de subtiele bassen in de elektronica verborgen.

Het bleek ietwat lang te duren om zolang recht te blijven staan en enkele toeschouwers gingen zitten, wat eigenlijk ook beter paste bij deze dromerige soundtrack. Het duo speelde ook meer dan dubbel zo lang als voorzien was en de aandacht begon naar het einde toe te verslappen.

Allicht had een creatieve impuls van Moor Mother een heel andere wending aan dit optreden kunnen geven. En waarschijnlijk was dat ook zo gepland geweest. Maar een wilde staking besliste er dus anders over. Het is spijtig, maar al bij al kwam de AB met de best mogelijke noodoplossing op de proppen.