Mono - Turbinezaal in eer hersteld

De Centrale, 5 oktober 2018

Een triple bill met artiesten die tegelijk mijlenver van elkaar af staan, maar toch ook een mooi geheel vormen; dat is wat Democrazy ons in De Centrale te Gent te bieden had. Het werd een avond met vooral hoogtepunten, van opener Jo Quail tot hoofdvogel MONO.

Twee jaar geleden stipten we Jo Quail al in ons eindejaarslijstje aan. Dus groot was de vreugde toen bleek dat de Londense celliste op sleeptouw zou worden genomen door MONO. In geen tijd kreeg Quail in Gent het binnensijpelende en losjes keuvelende publiek muisstil.

White Salt Stag begon duister maar werd laagje na laagje aangedikt. Tijdens Gold, eveneens uit het album 'Five Incantations', putte ze het onderste uit een op zich simpele bezetting van elektrische cello en loopstation, met een haast hypnotiserend effect. Jo Quail speelt geen muziek maar bouwt muziek. Van afsluiter Mandrel Cantus zei ze dat het een leuk nummer is om live te brengen. Het genot droop inderdaad van haar gezicht tijdens de bijna dansbare song. Wij genoten graag mee van dit nieuwe werk dat begin november in de winkel ligt. 

A Storm Of Light kwam in Gent de net verschenen plaat 'Anthroscene' voorstellen. Best wel gepast, want hun label Consouling Sounds heeft zijn hoofdkwartier op amper een paar honderd meter van De Centrale. De New Yorkers laveerden tussen Amplifier en Sleep - ja, een breed metalspectrum - en hoewel de clichés van het genre altijd om de hoek loerden, bleef A Storm Of Light ze netjes vermijden.

Behalve misschien toen de flatgebouwen op de visuals voorspelbaar zouden instorten en dat dan ook deden. Erg puike visuals overigens, van de hand van bandlid Josh Graham. We kregen een ruime greep uit 'Anthroscene', waarvan we vooral Short Term Feedback onthouden, maar het hoogtepunt zat toch in de staart met Collapse.

Na de apocalyps van A Storm Of Light (of vindt u het refreintje uit opener Rosebud - "When you die, we will spit on your grave" - hoopgevend?) was het wachten op de bezinning met MONO. De Japanse band timmert intussen al twintig jaar aan de weg en brengt eind dit jaar een tiende album uit. Genoeg ronde getallen en jubilea om in Gent een volle zaal te lokken.

Echt bezinnend begon de band er niet aan. Opener After You Comes The Flood leek This Will Destroy You te willen voorbijsteken. Vijf minuten pure opwinding en alvast een spannend visitekaartje voor dat nieuwe album.

Na de slijpende gitaren en het tromgeroffel van Death In Rebirth uit de vorige plaat, volgde meer nieuw werk. In het rustige Breathe hoorden we bassiste Tamaki Kunishi voor het eerst zingen, maar verder in de set deden Nowhere Now Here en Sorrow toch vooral vermoeden dat het tiende album voortborduurt op waar Mono al twee decennia goed in is.

In het laatste voorproefje van de komende plaat, Meet Us Where The Night Ends, helde de harmonie na vijf minuten over in concurrentie tussen de instrumenten om dan toch weer samen te smelten en gezamenlijk uit te barsten. Heerlijk en wat een glansrol ook voor nieuwe drummer Dahm Majuri Cipolla.

MONO zou ook Jo Quail kunnen inlijven, want toen zij voor Halcyon mee het podium op mocht, werd het niet gewoon een acte de présence van het voorprogramma. Nee, met haar cello tilde ze het bijna vijftien jaar oude nummer echt naar een hogere dimensie. Kippenvel!

Het concert vond plaats in de turbinezaal van een voormalige elektriciteitscentrale en het ruim tien minuten uitgesponnen Ashes In The Snow had iets van een postume soundtrack bij het energieke erfgoed van die locatie. Gitaristen Yoda en Taka daalden van het krukje neer om vlakbij een arsenaal aan effectpedalen alsnog een eigen interpretatie te geven aan het begrip bezinning. Een slot waarvan we toch even moesten bekomen.

'Nowhere Now Here' ligt op 23 december in de winkel (en onder de kerstboom). Het derde album van Jo Quail, 'Exsolve', komt uit op 2 november. Op 'Anthroscene' van A Storm Of Light hoef je niet te wachten want die plaat is sinds deze week uit via Consouling Sounds.

7 oktober 2018
Christophe Demunter