Milow

Voor de gelegenheid waren er maar liefst twee voorprogramma’s voorzien, beide zorgvuldig uitgekozen door Milow zelf. Eerst was Selah Sue aan de beurt, een zangeres die door Milow ontdekt werd op een vrij podium dat hij in het Depot in Leuven georganiseerd heeft. Selah Sue, onthoud die naam, want het is een ster in wording. Op de vooravond van haar negentiende verjaardag overtuigde het onopvallende, zenuwachtige meisje met een volwassen, doorleefde stem, terwijl ze zichzelf begeleidde met enkele basale akkoorden op een akoestische gitaar. Of het nu een cover was van Amy Winehouse, een medley van ragga-nummers of een van haar eigen nummers, het was duidelijk dat deze dame haar eigen stem gevonden heeft. En dat is al heel wat voor zo’n jonge artiest.



Milow had ook Nigel Powell uitgenodigd, de producer van zijn debuutplaat 'The Bigger Picture'. Niet alleen om de man een gouden versie van de plaat in kwestie te overhandigen, ook om een set te spelen met zijn kompaan Andy Yourke. Met deze man maakte Powell tien jaar geleden met de band Unbelievable Truth een plaat die van grote invloed was op Milow. Ze speelden een set van zeven nieuwe en één oud nummer, maar het waren parels voor de zwijnen. Veel van de Milow-fans waren druk bezig met de voorbespreking van het optreden van hun held en er was geroezemoes van de eerste tot de laatste rij. In juli komt Andy Yourkes solodebuut uit, hopelijk komt hij dan nog eens langs.



De gastheer van de avond verscheen op het podium met een vijfkoppige band, in een T-shirt met een Bruce Springsteen-quote. Ook in de teksten van de nieuwe plaat zitten referenties naar grote Amerikaanse songschrijvers als Neil Young en Billy Joel en het is duidelijk dat Vandenbroeck vast besloten is als Milow de Amerikaanse klassieke songtraditie voort te zetten.



Met Tom Van Stiphout heeft de band een gitarist in zijn rangen die erg rootsy uit de hoek kan komen en de backing zangeres Nina Babet klonk alsof ze iedere zaterdagavond, na het werk op de ranch, in een saloon optreedt om wat bij te verdienen. De americana-vlag wordt hoog gehesen, maar Milow trapt niet in de val om het ook tekstueel aan de andere kant van de oceaan te gaan zoeken. Het swingende Canada druipt van de typische Belgische zelfrelativering en ook bij de andere songs kiest hij thema’s waar hij effectief iets over te vertellen heeft.

Stephanie gaat over een daadwerkelijk gebeurde moord die de kranten haalde in Vlaanderen en in Herald Of Free Enterprise vertelt Milow het verhaal van het gedoemde schip als een sprookje. Het feit dat Milow zijn songs met een verhaal telkens weer als dankbare meezingers weet te verpakken, maakt van hem een grote. Het publiek mag trouwens best nog wat oefenen, want afgezien van You don’t know - “Een nummer dat al lang het mijne niet meer is” - wou het meezingen niet zo goed lukken.

Een leuke uitsmijter in de bisronde was de soloversie van Ayo Technology, een nummer van 50 Cent en Justin Timberlake dat Milow transformeerde tot een hartverscheurende ballade zoals Luka Bloom ooit deed met I Need Love. De unplugged versies van een aantal nummers die verder volgden, lieten tot slot het beste hopen voor de akoestische theatertour die Milow in het najaar, na de festivals, onderneemt. Voldoende kansen dus om hem nog eens aan het werk te gaan zien. En dat kunnen wij alleen maar aanraden.