Lowlands

Op Lowlands is het diversiteit troef. Van singer-songwriters gaat het naar aggressieve rap, van jazz naar snedig gitaarwerk en van stevige elektrosets naar literatuur. De eerste dag bood al sterk Belgisch werk, zon, regen en nog veel meer.

Het was nog een paar uur voor de eerste muzikale act begon, maar toch liep er al heel wat volk rond op de weide. Wie het de vorige avond niet te bont maakte op de Heineken Silent Disco (een gebeuren dat er van buiten af gezien vrij raar uit zag), kon zich als opwarmer voor de eerste festivaldag aan wat yoga wagen. De ene nam het al iets serieuzer als de andere, maar de volgelopen India-tent deed in ieder geval wel enthousiast mee.

Iets later is er ook een heuse Haka workshop, en ook die weet een tent vol enthousiast publiek te lokken. Voor wie het niet weet, Haka is een dans van de Nieuw-Zeelandse Maori, die vooral bekend is geworden via hun rugbyteams. De dans is ook een terugkerend iets dit weekend. Wie na de workshop zin heeft gekregen in meer kan zich met een groepje inschrijven voor een wedstrijd die heel het weekend loopt.

Wij zijn hier natuurlijk voor de muziek en laten deze kans dus maar liggen. Iets na het middaguur is het dan zover en de eer is aan Tom Odell om de alpha, het hoofdpodium, te openen. Drie jaar geleden mocht hij dit podium ook al eens openen en ook nu wordt hij enthousiast onthaald. Gezeten achter een vleugelpiano zet hij Still Getting Used To Being On My Own in, een nummer dat op zijn laatste album ‘Wrong Crowd’ stond. Odell zweeft ergens tussen rock en pop, met af en toe een toets jazz er tussen. Sommige nummers worden jammer genoeg net iets te lang uitgerekt, waardoor ze gaan vervelen.

Wie Odell vooral kent van zijn hitje Another Love zou snel verbaasd zijn over hoe stevig zijn set met momenten is. Doordat hij een drummer en een percussionist bij heeft knalt het met momenten stevig door en het publiek weet dat te smakken. Op de momenten dat het dan weer wat stiller is, volgt datzelfde publiek niet echt. Dat Odell Another Love voor het einde heeft gehouden is een keuze die steek houdt, het nummer kan op het meeste herkenning en een meezingend publiek rekenen. Daarna volgt nog een bisnummertje, maar velen houden het al voor bekeken.

Helemaal aan de andere kant van de weide begint op dat moment de preisuitreiking van Lowlands eigen schrijfwedstrijd. Elk jaar worden jongeren uitgenodigd om een kortverhaal in te sturen, en tijdens het festival zelf mogen de drie besten de uitslag bang afwachten. Veel mensen zijn er niet op afgekomen, maar voor wie geinteresseerd is in schrijven is dit best een interessante sessie. Met op de achtergrond de bassen van de tent ernaast brengen Jan van Mersbergen en Wytske Versteeg elks op hun manier wat schrijftips, voor de uitslag bekend gemaakt wordt en de winnaar een stukje van zijn verhaal mag voorlezen.

Wat later mag het Belgische vijftal van Stuff. aantreden in de X-Ray. Wie de jazzwereld in België wat volgt kon de laatste tijd niet naast deze jongns kijken, en dat nieuws is ook tot bij onze noorderburen geraakt. De tent staat goed vol en er wordt duchtig gedanst op de experimentele mix van hip-hop, jazz en meer. Met momenten doen de drums wat denken aan Mark Guilaina (die oa. op de laatste Bowie speelde) en dat maakt eht dansen niet altijd even makkelijk. Het publiek deert dat niet echt, en zij gaan mee met de verschillende bochten die de muziek neemt, zelfs als er aan het einde van de set even met dubstep geflirt wordt.

In de Bravo is dan ondertussen Post Malone al halverwege zijn set, maar veel volk is er niet te bespeuren, de tent staat nog niet half-vol. De texaanse rapper was last-minute nog ingeroepen als vervanger van Travi$ Scott, maar was duidelijk geen even grote naam. Het weinige publieke dat er is staat wel mee te springen, maar het is een raadsel waarom. Zijn teksten zijn nogal cliché en de bindteksten doen de ogen rollen, dus erg inspirerend was het allemaal niet.

Dan toch maar weer literatuur. Daar staat Schrijven? Overleven! op het programma. Onder die noemer werden Rodaan Al Galidi, Mira Feticu en Sander Terphieus samengebracht om iets te vertellen over de mix van intergratie in Nederland en schrijven. Hoewel het qua coördinatie niet altijd even vlot liep, was deze mix van gedichten, proza en anekdotes toch interessant en vaak grappig om te aanhoren. Als afsluiter bracht Terphieus een soort Perzische breakdance, die het publiek duidelijk kon smaken. En eerlijk, waar zie je nu een man in overhemd zoiets doen en er mee weg komen?

Lowlands is duidelijk het festival waar je van het ene extreem in het andere kan vallen. Na het stukje literatuur ging het namelijk naar Flatbush Zombies in de Heineken. Deze drie rappers uit de New Yorkse Beast Coast scene brachten een ongelofelijk energieke set. De teksten werden met momenten bijna letterlijk uitgespuwd en ze stonden quasi constant in ontbloot bovenlijf op en neer te springen op het podium. Dat werkte aanstekelijk want ook het publiek sprong heftig op en neer, schreeuwde mee en zo nu en dan ontstond er een moshpit (met als ongetwijfeld hoogtepunt die in Bath Salt, waarop veel metalbands zouden jaloers). Op een gegeven moment kwam de vraag of ze één van hun favoriete nummers mochten laten horen, waarna iedereen even los ging op een stukje Nevermind van Nirvana. In hun set zat ook ongelofelijk veel vaart, want in een dik uur wisten Zombie Juice, Meechy Darko en Erick Ark Elliot maar liefst tweeëntwintig nummers te pompen. 

Wie aandacht had voor de teksten kon ook merken dat ze niet zomaar wat liepen te schreeuwen, maar dat het drietal nog iets te vertellen had ook. Er waren heel wat verwijzingen naar de raciale ongelijkheden in de States. Op het einde vroeg Meechy Darko “Can we spread our message, yes or no?” aan het publiek, en na een overduidelijke ja kwam dan ook: “Open. Your. Fucking. Mind”. Het einde van hun set was wel wat rommelig gedaan, met een track die gewoon afspeelde waarbij de bandleden nogal lang op het podium bleven staan. Het publiek kon het allemaal niet schelen, want die bleven gewoon op en neer springen. Ongetwijfeld een optreden waarvan iedereen later zegt dat ze erbij waren.

De eerste Lowlands dag was duidelijk de dag van de Belgen. Eerder op de dag stond Tourist LeMC er ook, en Oscar And The Wolf mocht voor Muse het hoofdpodium aandoen. Een introductie behoeft de band rond Max Colombie ook voor het Nederlandse publiek niet. Ze worden door een volgeladen Alpha op luid gejuich onthaald. Al vanaf het eerste nummer (hun laatste single the Game) werd de hele doos met special effects bovengehaald. Even leek het alsof het hierna niet meer naar boven kon gaan.

Die vrees was gelukkig ongegrond, en twee nummers later worden er tijdens Undress steekvlammen te voorschijn getoverd. Colombie toonde zich een uitstekende frontman en showt uitgebreid zijn dancemoves. Wanneer hij voor You’re Mine aan het publiek vraagt of ze willen dansen is het antwoord daarop dan ook volmondig “ja!”. Een festivalset is meestal niet de plaats om nieuw materiaal uit te proberen, maar ook de twee nieuwe nummers worden gesmaakt. Wanneer dan Strange Entity de set afsluit, klinkt er luid geluich van herkenning. Het publiek danst tijdens de refreinen dan ook mee als één grote massa. 

Wanneer de nacht begint aan te breken, mag Fatima Al Qadira het beste van zichzelf geven in de X-Ray. De start is wat vals, want wanneer de Koeweitse begint staat er nog quasi niemand in de tent en is het geluid niet goed te horen. Dat laatste probleem wordt vrij snel opgelost en het volk volgt dan ook heel snel. Al Qadira bracht al twee albums uit met steeds een sterke politieke boodschap, maar van dat alles is maar weinig te horen in haar set. De flow en dansbaarheid primeren in haar mix van onder andere grime, dubstep en Arabische invloeden. Een goede aanzet voor nog een hele nacht dansen.