Lou Rhodes

De concertutopie

Tom Weyn
Ancienne Belgique, Brussel8 november 2008

Acht jaar lang was Lou Rhodes de charismatische frontvrouw van het trip hopduo Lamb. Samen met Andy Barlow stond ze in voor klassiekers als Gorecki en Gabriel. Wie de groep ooit live zag, zal daar nu nog over vertellen. In 2004 ging de band voor een ongekende tijd uiteen en twee jaar later bracht Rhodes haar eerste solo-album ‘Beloved One’ uit dat haar een nominatie voor de prestigieuze Mercury Music Prize opleverde. Vorig jaar kwam het tweede album ‘Bloom’ uit en dit bracht haar woensdag naar de ABClub.


Als voorprogramma had Rhodes de Ijslander Oddur meegenomen. Oddur Runnarson is geen onbekende voor Lambfans, hij was namelijk de gitarist van dit elektronische collectief en werkte al eerder samen met Rhodes én Barlow. Solo brengt hij meer ingetogen en folkgeörienteerde muziek. In Brussel bracht hij solo enkele nummers uit zijn te verschijnen debuut. Helemaal niet slecht, maar we dachten vooral aan hoe fantastisch dit geweest zou zijn mét percussie en bas. Met In a Way had hij alleszins de beste song van de avond op zak.

Lou Rhodes
 
Ook Lou Rhodes had geopteerd voor een solo-optreden. Het contrast met haar tijd bij Lamb kon niet groter zijn. Gedurende het hele optreden bleef Rhodes zitten, enkel vergezeld van een akoestische gitaar. De keuze om solo te spelen had ze gemaakt nadat haar zus zichzelf van het leven had beroofd en de liefde van haar leven haar had laten zitten. Zo kwam ze tot het besef dat we uiteindelijk allemaal alleen zijn.
 
Of dat nu een goede beslissing was, betwijfelen we. De uitverkochte maar rumoerige ABClub had zich duidelijk niet verwacht aan een solo-optreden en velen konden dan ook niet de stilte opbrengen die zo’n optreden verdient. Maar al te dikwijls stak Rhodes een tirade af waarom het nu stil moest zijn. Ze heeft blijkbaar een utopisch idee over haar concerten, dat maar zelden werkelijkheid kan worden. De enige manier waarop ze de zaal echter helemaal stil kreeg, was met haar magische stem tijdens opener The Rain. Tijdens Tremble mocht het publiek de percussie verzorgen. Zeggen dat dit het beste publiek was tot nu toe, doet niet veel goeds vermoeden over de voorbije optredens.
 
Af en toe werkte Rhodes met een effectenpedaal, bijvoorbeeld tijdens Bloom of het a capella Gabriel. Veel vuur zat er niet in dit optreden maar toch konden we met Beloved One, They Say (met de fantastische zinsnede “If love is a prison, they can throw away the key”) en de ontroerende afsluiter Why (met Oddur op gitaar) enkele bescheiden hoogtepunten noteren. Verder onthouden we ook het nieuwe en tamelijk expliciete nummer Falling Down. Jammer genoeg moesten we gedurende de hele set ook het eindeloze gezeur van mevrouw Rhodes incasseren, waardoor ze enorm arrogant overkwam. Volgende keer maar opnieuw met band?
← Terug naar overzicht