Lokerse Feesten

Elk jaar programmeert de Lokerse Feesten in zijn tiendaagse wel een avondje metal. Een moment van zwartjasserij tussen de kermisgekte. En dat is maar goed ook. Want metal sells. Dat een avondje Marilyn Manson, Alice Cooper, Megadeth, … snel uitverkocht mocht zijn terwijl Boef alle Lokerse pubers naar de Elektropedia room lokte, was dan ook voorspelbaar (en dankbaar).

Vooreerst toch even een kleine waarschuwing: zeven band na elkaar ofte een dikke acht uur rechtstaan op een volgepropt, stenen plein met oneffen ondergrond wensen we onze vijanden zelfs niet toe. Lokerse Feesten blijft wat betreft terreinfaciliteiten een beetje een moeilijk verhaal. Maar dat zal de echte metalhead natuurlijk dikke Würst wezen.

Daarom kozen wij voor de apotheose, de freakshow, de horrormetal, de mean machine. En dat mocht aanvangen vanaf het verschijnen van Megadeth, één van de “big four” van de thrash scene (ism Metallica, Slayer, Anthrax). Want ondanks blijvende bandwissels en drugsperikelen, bleek de ingehouden, klagerige bibberzang van Dave Mustaine in combinatie met messcherpe gitaarsolo’s en machinegeweerdrumwerk van de Belgische (jawel, extra luid publiek gejuich!) Dirk Verbeuren goed voor een killerformule. Misschien aanvankelijk wat aarzelend met meer epische songs uit de recente revivalplaat ‘Dystopia’, mochten vanaf de gekende Symphony Of Destruction met zijn beeldende van brandende Amerikaanse vlaggen en stand-in presidenten alle metalvuisten stevig de lucht in. De eerste aarzelende stagediver (of beter: -ster) opende het feest waarin Sweating Bullets, Holy Wars … The Punishment Due en natuurlijk speedtrash klassieker Peace Sells er als een sneltrein door raasden. In dat laatste mocht trouwens de iconische doodshoofdfiguur van de band op podium de warthrash visueel bekrachtigen, voor zover de felle oorlogmangafilms dit nog niet deden. Een publieke selfie en uitgebreide bedankingen erbij en de buit was binnen.

Tijd voor de Gothfather of shockrock. Aan de vooravond van zijn zeventigste (!) winter en middenin zijn wereldtournee die hem ook dit najaar naar de Brielpoort zal brengen, bleek Alice Cooper helemaal klaar om zijn theatershow op de “Lokerse Celebrations” (zoals vernoemd in zijn schema) los te laten. En wat een show dat was! Zes hairy monsters op podium, aanvankelijk verscholen achter een reuzengrote “spider eye”-backdrop, brachten een stukje metaltoneel dat tot de puntjes verzorgd was. We zagen Alice niet enkel als vleermuis, bloederige chirurg, circusdirecteur of horrorclown, maar ook onthoofd worden, in een dwangbuis gestoken, verrijzen als Frankenstein en uit een speelgoed-doodskist kruipen. We hoorden een menigte meebrullen met alle klassiekers (No More Mr. Nice Guy, Under My Wheels, Poison, School’s Out For Summer, Feed My Frankenstein … name it!). We genoten van de fenomenale bijrol van de onwaarschijnlijke gitaarvirtuoos … die in Women Of Mass Distraction ook solerend op de knieën kroop voor Cooper nadat ze het nummer minutenlang enkel solerend had ingezet. En van het intieme moment van zang en dubbelhalsgitaar vooraan op de catwalk bij Only Women Bleed. Maar de allergrootste verrassing was allicht de epische rocksong I’m Eighteen waarbij Marilyn Manson het podium op klom om mee te zingen. “Thanks Marilyn. He’s Mental”, aldus Alice, terwijl Manson zelf op de knieën de hand van zijn peetvader kuste.

Dat zijn natuurlijk feiten. Want Marilyn Manson mocht afsluiten en die deed dat natuurlijk in ware psychose stijl. Witgeverfd horrorgezicht, hakmesmicro, betonnen troon en bloederige lichteffecten inbegrepen. Of zelfs voorafgaand al, door de mensenmassa een kwartier met introtapes te laten trappelen van ongeduld en te beginnen met het iconische The End van The Doors. Maar wat vooral verrassend was, is dat Manson anno 2017 muzikaal niet meer zo grillig is als voorheen, maar nuchter, stemvast, overtuigend en vol interactie en overdondering. Industrialsongs als This Is The New Shit (“babble babble, bitch bitch, rebel rebel, sex sex sex and don’t forget the violence”) of Revelation #12 mokerden fel op het publiek in, vol pompende beats en met een furieuze gitaarwall of sound. En als dan publieksfavorieten als The Dope Show of de alom gekende Eurythmics cover Sweet Dreams er nog bij mogen, onheilspellend en explosief, weet je dat het mes scherp is. Na de lange, epische intro van die laatste kwam het horror-icoon trouwens op lange metaalstelten het podium op wandelen, boven de menigte tornend als een onheilsgod. En ja, mister Manson verloor al eens zijn publiek of keerde naar het einde toe wat meer in zichzelf waardoor de vaart er uit ging. Maar met een avond als deze mag metal-Lokeren zich stevig op de borst kloppen. I was there!