Lily Allen

Zomerhype Lily Allen bracht dinsdag een bezoek aan de Ancienne Belgique. De gemiddelde leeftijd van de AB bezoeker leek dan plots ook drastisch gedaald. In het publiek zagen we kleine meisjes met hun vader, een horde tienermeisjes, maar ook hippe indie jongens, allemaal daar voor instant feelgood queen Lily.

Voorprogramma Stijn is duidelijk minder opgezet met Lily Allen. Voor de gelegenheid verwerkt hij in zijn teksten dan ook enkele welgemeende fuck you’s aan haar. Hij vindt het duidelijk maar niks om voorprogramma te zijn en laat dat duidelijk merken. Echter, zijn performance wordt er niet slechter op. Het is slechts weinigen gegeven om “I’ve got pussy on my mind” te zingen zonder ordinair te klinken, maar Stijn slaagt er in. Als een geboren entertainer bespeelt hij het publiek. Als hij tegen het einde van de set zijn t-shirt uitdoet, wordt de bende pubermeisjes extatisch. Voorzien van dansmoves om u tegen te zeggen, bracht Stijn een korte set die terecht enthousiast onthaald werd.



Lily Allen wordt ondersteund door een zevenkoppige band. Ze vliegt er meteen in met haar hit LDN. Zowaar haar hele album ‘Alright Still’ passeert de revue. Ze brengt ook enkel covers, zoals Blank Expression (The Specials) en Nan, You’re A Window Shopper, een herwerking van Window Shopper van 50 Cent. De populairste cover is echter haar versie van Naive. De hit van The Kooks komt ons ondertussen behoorlijk de oren uit. Lily’s cover daarentegen klinkt zeer aanstekelijk en wordt dan ook luidkeels meezongen door het publiek. Bovendien trakteert Lily de AB op een primeur, namelijk het nieuwe nummer Sunday Morning. Als ze “You kill me with I love you” zingt, klinkt ze plots een heel minder stuk vrolijk dan in het overbekende Smile.



  Lily speelt haar rol als schattige meid met een grote mond voortreffelijk. Gekleed in een zwart kleedje met stoere witte sneakers is ze haar brutale, maar lieflijke zelve. Ze schaterlacht, huppelt, springt en beeldt zelfs haar eigen liedjes uit, allemaal om ter charmantst. Not Big kondigt ze aan als een nummer over een onaangenaam onderwerp (kleine penissen), “but we have to deal with it, ladies”. Voor de aanwezige meisjes is ze een rolmodel, voor de aanwezige kerels een ideaal lief: erg girlie, maar toch brutaal. Daar waar Stijn haar een fuck you toewenste, behoudt Lily de hare voor leerkrachten, politici, modetijdschriften en Bush (uiteraard) met het nummer Everything’s just wonderful.  



Het ontwapenende Littlest Things is een voltreffer in de set, al zijn de echte hoogtepunten vooral haar vrolijkere nummers. Friday Night laat niemand onbewogen, vooral Lily zelf niet. Een pluim gaat ook uit naar het heupwiegende blazerstrio. Bisnummer Alfie over haar jongere broertje behoort tot de toppers van het concert. Lily Allen moet het dan ook vooral hebben van deze feel good nummers. Je kan niet anders dan vrolijk worden van haar muziek, brutaliteit, enthousiasme en gehuppel. Haar optreden was misschien niet memorabel en ook niet het soort concert waar je na tien jaar nog vol heimwee aan terugdenkt. Het was echter wel erg leuk en entertainend. Af en toe is dat al meer dan genoeg.