Les Nuits Botanique: The Do + Syd Matters + Murder
Binnenstebuiten
Lene Hardy
Botanique, Brussel — 15 oktober 2011
Woensdagavond bleven de groepen en hun fans netjes uit elkaars vaarwater op Les Nuits: de folkies trokken naar het Circus, het hippe jonge volkje had zich in de Orangerie verzameld en uit de Rotonde klonk luid experimenteel gevaar. Wij kozen voor het Frans-Scandinavische onderonsje in de Chapiteau. Het bood geen grote namen, maar was desondanks volledig uitverkocht. Met The Dø, Murder en Syd Matters op het programma, hadden we ons voorbereid op een avond vol gevoeligheid en getormenteerde blikken en dat was exact wat we op ons bord kregen.
Syd Matters doet een singer-songwriter vermoeden, maar voor ons stond wel degelijk een groep. En zelfs eentje zonder frontman, want de drummer was de enige die niet van plaats en instrument wisselde tijdens het optreden. De zachte samenzang, hun présence en het mooie gitaargeluid zorgden ervoor dat de jongens aandoenlijk eerlijk en echt klonken. Hun muziek ademde de sfeer van een voorzichtige, breekbare lenteochtend. Het publiek at uit hun hand en wij ook.
De Denen van het vredige Murder speelden pas nog het voorprogramma van Tindersticks, maar niet in België, dus was het uitkijken naar hun passage op Les Nuits. Die was mooi, maar vrij geruisloos. Na de passie waarmee we net Syd Matters aan het werk hadden gezien, leek Murder zelfs een beetje saai. Op een bepaald moment hoopten we dat The Magic Numbers uit de coulissen zouden komen en het concert alsnog zou openbloeien, maar dat gebeurde niet.
Voor The Dø werd er een intergalactische drumconstructie het podium opgesleept, met schotels en bestek. De tienermeisjes verzamelden zich alvast vol verwachting voor het podium. Met Playground Hustle maakten ze nochtans een beschamend slechte entree. Olivia’s gillende piepstemmetje kan niet overtuigen. Het gimmickgehalte van het Frans-Finse duo swingt de pan uit en het feit dat de twee op het podium eruit zagen als Johnny Depp en Keira Knightley helpt hun credibility ook niet vooruit. Dit ruikt naar pure, goedkope marketing. Zelfs het heerlijke hitje On My Shoulders wordt routineus en onbetekenend afgehaspeld.
Pas halverwege de set, bij Tammie, zagen we de eerste emotie op dat mooie gezichtje verschijnen en werd het toch nog leuk. The Dø haalde het hardere werk uit de kast en dat ging hun duidelijk beter af. Tegen het einde van de avond kreeg de band zelfs Kills-allures, in lightversie welteverstaan. Als bis kregen we een broeierig trage versie van Crazy van Gnarls Barkley. Verrassend en bovendien bijzonder goed, maar meer dan één bisnummer kon er blijkbaar niet vanaf. Jammer, maar we hebben het uiteindelijk toch enorm naar onze zin gehad.