Les Nuits Botanique - Black Mountain, Archie Brons

Xiu Xiu kreeg amper een half uur de tijd om het beste van zichzelf te geven. Ze staan er om bekend dat ze soms als een op hol geslagen bende loos kunnen gaan op een podium. Misschien lag het aan de hoge temperatuur, maar tijdens Les Nuits Botanique ging het er heel wat ingetogener aan toe. Het was dan misschien de perfecte soundtrack om met een mojito op de trapjes buiten naar de skyline van Brussel te kijken tijdens een zonsondergang. Maar na een half uurtje had je het dan ook gehad. We hadden het experimentele gezelschap liever in een hardere versie bezig gezien.

Nog nooit zo’n snelle bandwissels gezien als op Les Nuits Botanique trouwens. Zowat iedereen stond nog rustig in een lange rij aan te schuiven voor verfrissing aan een of andere dranktent terwijl de klanken van Why? ons tegemoet kwamen. De mysterieuze donkere melodie van The Hollows lokte het volk de tent in zodat die in een mum van tijd weer gezellig gevuld was. Why? is een band die ermee wegkomt veel verschillende stijlen bij elkaar te smijten zonder dat het te overrompelend overkomt. Hoorden wij daar geen vleugjes hiphop in de mix met new wave? 
 

Na The Hollows zorgde ook het opgewektere Gemini (Birthday Song) voor een hoogtepunt. De zanger had een resem aan instrumenten het podium op gesleurd. Hij kwam aandraven met een extra drum en een mini-xylofoon. Daarnaast werd er ook nog duchtig op een koebel gemept en zoiets kunnen we alleen maar toejuichen. De energie die van hen afdroop, zorgde ervoor dat ze door hun set vlogen, zodat dat half uurtje deze keer wél te snel afgelopen was.
 

Archie Bronson Outfit had donderdagavond meer moeite om te overtuigen. Soms was het zelfs gokken of wachten tot het refrein om te horen welk nummer ze speelden. Zowat alles werd overstemd door een dreunende bassklank. Archie Bronson Outfit is een verzameling bebaarde mannen, wat op zich al een vreemde indruk geeft. Deze keer hadden ze er voor de gelegenheid een vierde baardman bijgehaald, die ook nog eens een vrij nutteloze rol leek te spelen. Hij probeerde namelijk om twee saxofoons tegelijk te spelen. Zoiets klinkt veelbelovend, maar als er geen geluid uit komt, stelt het veel minder voor. 
 
Alsof dat nog niet voldoende was, hielp hij tijdens Cherry Lips al het goede aan dit nummer naar de vaantjes. Hij had er niets beters op gevonden om als een echte slangenbezweerder irritant gefluit op ons af te sturen. Gelukkig verdwenen de man en zijn blaasinstrumenten voor even naar de achtergrond zodat we toch nog konden genieten van de ruwheid van Dart For my Sweetheart en het dansnummer Kink. Spijtig van dat vervelende gedreun dat constant door de nummers heen klonk, want anders was dit waarschijnlijk een veel beter optreden geweest.
 

Iets waar Black Mountain duidelijk wél voor gekomen was. Ze mochten pas om elf uur ’s avonds het podium op, maar we kunnen volmondig zeggen dat hun passage het wachten waard was. Black Mountain is een beetje als de seventies meets stonerrock. Wie wou rocken zat goed en zij duidelijk ook. Met Stormy High kregen we onmiddellijk een portie rock-'n-roll recht in ons gezicht. Black Mountain is een uitgebreid gezelschap. Een zanger die een hogere stem hanteert dan de zangeres, gitaristen die ervan houden om eens met een geniale gitaarsolo af te steken en een toetsenist die als een bezetene op zijn keyboard staat te slaan. Ook in de Botanique hielden ze vast aan deze succesformule.
 

Queens Will Play werd overgoten door tonnen psychedelica waardoor het nummer live de albumversie met verve overtrof en Evil Ways moet zowat het meest opzwepende moment van de avond geweest zijn, met dank aan de losgeslagen drummer.

Deze ‘nuit’ Botanique was er alvast eentje om in te kaderen en het zal zeker niet de laatste zijn.