Les Nuits Botanique: Kap Bambino, autoKratz, Yukse
Op de vooravond van de grote doorbraak
Kristiaan Art
Botanique, Brussel — 18 mei 2009
Soms gaat het ineens heel snel. Net voor een act op zijn kookpunt komt en de bal aan het rollen gaat, komen de grote luchtbellen uit het niets naar het oppervlak. Bat For Lashes, het alter ego van de Engels-Pakistaanse Natasha Kahn staat aan de vooravond van de grote doorbraak. Het langverwachte optreden werd op voorhand al beschouwd als één van de hoogtepunten van Les Nuits Botanique.
De Rotonde was ruim vier maanden op voorhand hopeloos uitverkocht, nog voor ‘Two Suns’ in de winkel lag. Toen de organisatie het concert verplaatste naar de dubbel zo grote Orangerie, zat ook die vrijwel meteen vol. Ook op de avond van het concert waren er nog heel wat fans op zoek naar een kaartje.
De gezellige drukte in de Orangerie maakte plaats voor een gevoel van ingehouden spanning toen Natasha Kahn met haar driekoppige begeleidingsband het met glitters en lichtjes bezaaide podium op kwam. Het podium zag eruit als een donkere brocante vol opgezette hertenkoppen, een jezusbeeld, een lichtgevende pop en heel wat kaarsen. Daartussen stonden ook instrumenten die tot verbeelding spraken.
De versies van Glass en Sleep Alone moesten niet onderdoen voor de zweverige en barokke versies van de plaat. Bij Horse and I nam de zangeres plaats aan de klavecimbel naast één van haar zorgvuldig uitgekozen sidekicks. De vrouw in kwestie, Caroline Weeks, heeft net een eerste soloplaat uit en is, net als de andere twee begeleiders, niet van de minste. De bekendste schaduwman op het podium twas wellicht Ben Christophers, die al verschillende keren op eigen kracht in de Botanique speelde. Zijn inventieve, vaak sobere bijdragen op allerhande vreemde snaarinstrumenten, keyboard en duimharp zorgden voor dat extraatje dat een goed liveoptreden nodig heeft.
De versies van Glass en Sleep Alone moesten niet onderdoen voor de zweverige en barokke versies van de plaat. Bij Horse and I nam de zangeres plaats aan de klavecimbel naast één van haar zorgvuldig uitgekozen sidekicks. De vrouw in kwestie, Caroline Weeks, heeft net een eerste soloplaat uit en is, net als de andere twee begeleiders, niet van de minste. De bekendste schaduwman op het podium twas wellicht Ben Christophers, die al verschillende keren op eigen kracht in de Botanique speelde. Zijn inventieve, vaak sobere bijdragen op allerhande vreemde snaarinstrumenten, keyboard en duimharp zorgden voor dat extraatje dat een goed liveoptreden nodig heeft.
Toch hield de magie niet het hele optreden stand. Na een tijd ging het gebrek aan interactie opvallen en ook de zang was niet altijd even loepzuiver. Het feit dat de versterkers één of ander radiostation oppikten (een terugkerend probleem in de Orangerie) was een zware afknapper tijdens de stille momenten in de set. Misschien was het wel om deze reden dat Travelling Woman, dat wel op de setlist stond, op het laatste moment werd overgeslagen.
De uitgebreide bisronde, met Good Love, Moon And Moon, Two Planets maar ook het op applaus onthaalde Prescilla maakte veel goed. Zoveel dat de bende niet geheel onverwacht maar zeker verdiend nog een tweede keer teruggeroepen werd. Daniel werd nog een keer gespeeld, in een feestelijke versie die ver afweek van de ingetogen uitvoering die we eerder gehoord hadden. Missie volbracht voor Bat For Lashes. De fans die erbij waren mogen van geluk spreken.