The Mae Shi

Abe Vigoda bijvoorbeeld. Ze houden misschien wel sterk vast aan de combinatie van energie, pokkeherrie en geschreeuw, véél geschreeuw, maar ze hebben lak aan repetitieve en voorspelbare strofes over puberleed en mislukte high school romances. Neen, deze heren lieten horen dat ze meer in hun mars hebben, een grote portie lef bijvoorbeeld. Zo schotelden ze de AB club een gloednieuwe song voor die pas drie uur voordien in de bus ontstaan was. “Sorry if there are some mistakes in it, but it ‘s brand new.” “Hier met die primeur!”, hoorden we het publiek denken. Hun nonchalante songs spatten op een fijne manier van het podium, enkel de humor kwam soms wat flauw over.

  

Maar de hoofdbrok kwam van The Mae Shi, die om onduidelijke redenen eventjes zonder gitarist gevallen waren. Het perfecte moment dus om het hier even over het DIY-gegeven te hebben, want dat kan bij een genre als punkrock niet buiten beschouwing gelaten worden. Zo gezegd zo gedaan, en The Mae Shi nam de proef op de som. DIY-gewijs plukten ze de drummer van Abe Vigoda uit het publiek en duwden hem een gitaar in de handen. Wonder boven wonder bleek dat hij er ook daadwerkelijk in slaagde om uit het instrument enkele aanstekelijke en loeiharde riffs tevoorschijn te halen.

 

Lamb the Lion lieten ze als eerste uit de boxen knallen en dat klonk allemaal zéér elektronisch. Punkrock aangedreven door een laptop is een vreemd zicht, maar het was fijn om te zien hoe frontman Jonathan Gray als een kip zonder kop van gitaar naar microfoon holde om vervolgens nog ergens een knopje in te drukken in ruil voor enkele kosmische bliepjes. Nog zo’n met electro doordrongen song was Run to your Grave. Pogoën was deze keer niet aan de orde, maar dansen des te meer.

  

Als we op The Mae Shi een begrip moesten kleven , dan was het zeker no nonsense. “We don’t have any merchandising”. En dat sierde hen, naast het feit dat ze als een bende gekken het publiek in sprongen. Want als het publiek niet naar hen komt, komen zij naar het publiek en daarbij lagen ze al snel in de knoop met de draden van hun microfoons en instrumenten. Gray vond het allemaal fantastisch en kon hem het wat schelen dat er amper dertig man in de zaal stond. Diegenen die er waren zullen het geweten hebben. Als dolle honden vlogen ze door hun songs die meestal niet langer dan twee minuten duurden. Zijn energieke schreeuwpartijen en hondengeblaf tijdens 7 x x 7 maakten het geheel nog aanstekelijker en daarmee kon hij op veel sympathie rekenen.

  

Leech and Locust besloten ze eigenhandig tot een hoogtepunt te verheffen. Het drietal ging op z’n knieën tussen het publiek zitten, terwijl ze hun zweverige gezang door de zaal lieten schallen om nadien als een bende kleuters tussen de benen door te rollen. The Mae Shi is een enorme aanraader om uw trouwfeesten, koffietafels en andere rariteiten op te vrolijken. Wij willen ze wel eens op onze volgende barbecue.