Les Nuits Botanique

Openen met stijl. Dat was het doel van Beat Assailant, een hiphopformatie samengesteld uit een Amerikaanse rapper en een hele hoop Franse artiesten. Op het podium verscheen een mooi contrast tussen de stoergeklede hiphopper en een volledige band opgedirkt in een jaren vijftig outfit, tussen Frans en Amerikaans en tussen blank en zwart. Die diversiteit leidde tot een schitterend spektakel. Jazzy hiphopbeats werden aangevuld met blaasinstrumenten, gitaren en synthesizers. De muziek was een streling voor het oor en het meegereisde zangeresje een streling voor het oog. Solo’s van de trombonist en saxofonist konden rekenen op een laaiend enthousiasme en het geheel zorgde voor een aangename danssfeer. Fransen en Amerikanen moeten normaal gezien niet van elkaar weten, maar als ze dan iets samen doen, is het wel spectaculair.

 

Van tien man naar twee. Veence Hanao, een rasechte Brusselaar, was aan de beurt. Terwijl de vorige groep echt een bruisend, energierijk geheel bracht, was het nu de beurt aan soberheid. Veence had voor de gelegenheid wel twee copains meegenomen, maar een onemanshow komt toch altijd minder indrukwekkend over. Zijn DJ stond er bij alsof iemand achteraan de zaal zijn portret aan het schilderen was en Veence zelf viel vooral op door zijn bizarre gezichtsuitdrukkingen. Hij had waarschijnlijk iets te veel pruimen gegeten, want hij zag er nogal geconstipeerd uit. Hetzelfde kon gezegd worden van één van zijn copains, wiens hoofd bij momenten toch wel heel rood werd. Maar gelukkig zaten zijn beats wel snor en was er plaats voor wat humor. Zijn tour door Brussel was hilarisch, net als zijn nummer over Neckermann.

 

Op naar het hoogtepunt van de avond. De stoere mannen schoven meer naar voor, de kappen werden opgezet en de joints aangestoken. La Rumeur kwam op en het volk werd gek. Het kreeg meteen die typische donkere beats en zware maatschappijkritische teksten tegen de kop gesmeten, maar het deerde hen niet. Qui ca etonne encore? blaasde door de boxen en iedereen deed mee. Eén van de leden kon er niet bij zijn, maar dat maakte het zeker niet minder imposant. De vloeiende lyrics, het stoere voorkomen van de rappers en de aanklacht tegen al wat politiek is, hitsten het publiek volledig op. Uiteraard kreeg kersvers president Sarkozy het zwaar te verduren, maar ook het Vlaams Belang en de te commercieel geworden radiozender Skyrock kregen hun deel van de taart. Jammer dat het zo snel gedaan was.

 

Misschien was het een vergiftigd geschenk om na La Rumeur te spelen, maar sowieso kon Rocé niet echt overtuigen. De enorm indrukwekkende basgitaar van de overenthousiaste gitarist die mee was en het wat verkeerde gekozen hoedje van de DJ konden dit probleem zeker niet verhelpen. Ok, de man heeft een duidelijke boodschap en zijn teksten zijn behoorlijk intelligent, maar het was bij momenten te veel van het goede. Zeker de acapella-stukken werden behoorlijk saai op den duur. Zijn show en nieuw album kregen de stempel 'Crescendo', wat zoveel betekent als langzamerhand luider worden, maar vandaag mocht het toch zo snel mogelijk stiller gaan.

 

Maar gelukkig was er nog Hocus Pocus om de sfeer terug te toveren. Deze groep uit Nantes bracht een magisch spektakel. Rapper 205yl toverde humoristische en ironische teksten uit zijn hoed, de DJ stelde zijn kunnen tentoon met enkele rake scratches, de pianist kreeg zijn solo en bedankte met een sterk stuk en de drummer zorgde voor strakke hiphopbeats. De performance zat strak in elkaar en het publiek kon dit meer dan appreciëren. Klassiekers zoals Clap Your Hands werden gecoverd en herwerkt, terwijl 250yl de show stal met zijn sampler. Geen wonder dat deze mannen uitgenodigd zijn om samen te werken met de groten van The Procussions.  

 

Op één minder optreden na was deze avond zeker meer dan geslaagd. Minder bekende groepen werden afgewisseld met toppers en er kwam zelfs Belgisch talent aan bod. Meer hoeft dat niet te zijn. Les Nuits Hiphop was absolute top!