Lefties Soul Connection + New Cool Collective Big

Voor de Amsterdamse funkband het podium betrad was het de beurt aan New Cool Collective Big Band om zijn kunnen te tonen. Deze negentienkoppige (!) big band maakt naar eigen zeggen jazz voor de jeugd en heeft als enige doel jazz weer op de dansvloer te brengen, waar het collectief in Het Depot wonderwel in geslaagd is. De band speelde voor het eerst in België en stelde de cd ‘Live’ voor. En het is natuurlijk live dat zo’n band het best tot zijn recht komt. De dertien blazers zijn overdonderend en kunnen bouwen op een enorm sterke ritmesectie met een uitgebreide percussieafdeling.

 

De New Cool Collective Big Band speelt in de eerste plaats jazz, laat zich erg beïnvloeden door afrobeat (getuige de samenwerking met de legendarische drummer Tony Allen), funk en vooral door latin, kortom, het type jazz waarvan een Acid Jazz-dj koude rillingen zou krijgen. Afsluiten deed de band met de onverwachte maar erg goed gebrachte cover van Misirlou van Dick Dale and his Del-Tones, dat bekend werd door de Tarantinoprent ‘Pulp Fiction’. Een erg welgekomen voorprogramma, maar ook als hoofdact zou de NCCBB voor een aangename avond kunnen zorgen.

 

Vier keer zo klein, maar minstens even overdonderend is Lefties Soul Connection. Deze jongens uit Amsterdam zijn sinds het verschijnen van hun tweede album ‘Skimming The Skum’ niet meer weg te slaan van de Belgische podia. Dat valt onder andere te verklaren door de trouwe aanhang die ze vinden bij het hiphoppubliek: de cover die LSC maakte van de dj Shadow-klassieker Organ Donor bracht niet alleen de funkscène in beroering, maar belandde ook veelvuldig in de bakken van hiphopdj’s.

 

Je kunt Lefties Soul Connections muziek moeilijk anders omschrijven dan harde funk. De groep heeft een klassieke opstelling: drums (zonder toms), een hammondorgel, bas, en een gitaar (voor de live shows komt er een tweede gitaar bij). Muzikaal ontdoet Lefties Soul Connection zich van alle overbodige franjes. De muziek steunt op een stevige ritmesectie en herkenbare hammondmelodieën. Toch wil dit niet zeggen dat de groep het eenvoudig houdt. Ze slaagt er namelijk in om te blijven verbazen en telkens weer met zeer knappe nummers op de proppen te komen. Hoewel LSC voornamelijk instrumentale muziek brengt, gaat de band nooit vervelen. Voor dit Amsterdamse viertal is less is more geen verbloemde wijsheid, maar pure realiteit.

 

De band kan intussen uit een erg mooi repertoire putten. Uiteraard is er het eerder genoemde Organ Donor, dat live telkens het publiek in vuur en vlam zet. Maar ook oudere nummers zoals Do Your Thing (de eerste single van de groep en een moderne klassieker) of het op een hammondmelodie die zo gek is dat het weer goed klinkt drijvende Bam Bam zijn fantastisch en komen live het best tot hun recht. De band speelde verder voornamelijk nummers van ‘Skimming The Skum’. We onthouden vooral het erg relaxte Freaky Franky en de opzwepende track Paul Newman. Een leuk einde kwam er met de cover van My Baby Likes to Boogaloo (oorspronkelijk van Don Gardner), dat binnenkort zou moeten uitkomen op een maxi-single met allerlei remix-materiaal van LSC.

 

Dankzij de live-ervaring die LSC de laatste jaren heeft kunnen opbouwen en de fantastische muziek die deze jonge gasten maken, zijn de concerten van de groep een waar spektakel geworden. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld en maken op het podium plaats – soms zelfs letterlijk: tijdens een uitgebreide solo bleef drummer Cody Vogel alleen achter – voor extra lange solo’s. Een gig van Lefties Soul Connection is meer dan een aanrader. Het is een must-see. Je zou er jezelf wel eens met een van verbazing openvallende mond kunnen terugvinden.