Lefties Soul Connection
Ruw, ruw en nog eens ruw
Lander Lenaerts
JH Sojo, Leuven — 8 november 2008
De Amsterdamse funkateers van Lefties Soul Connection laten zichzelf het liefst in één woord omschrijven als ‘raw’. Ze brengen ruwe funk met harde breakbeats, fatback baslijnen, scratchy gitaren en een schreeuwerig hammond orgel. In jeugdhuis Sojo in Leuven wist de groep ‘raw’ een nieuwe definitie te geven.
Hoewel LSC vaak meteen met The Meters (een funkgroep uit New Orleans die aan het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig een aantal invloedrijke klassiekers op haar naam schreef) vergeleken worden, zijn ze van alle hedendaagse funkgroepen misschien wel diegene met de meest vernieuwende sound. De groep ontstond ongeveer vijf jaar geleden en wist in zeer korte tijd een aantal klassiekers uit te brengen op limited edition 45-toerenplaten. De meeste van die singles waren in korte tijd uitverkocht en enkele ervan zijn nu al heuse collectors' items. Dit jaar nog werden die singles gelukkig gebundeld op de cd en lp ‘Hutspot’ (op nummer één in ons eindejaarslijstje).
Na het voorprogramma van Brothers On The Run, een plaatselijke jonge funkgroep die haar beginnersfoutjes ruimschoots wist goed te maken door de veelbelovende sound, zette LSC het optreden in met Sling Shot. Hammondspeler Alviz riep tijdens de eerste van de vele drumbreaks die die avond nog zouden volgen dat zij Lefties Soul Connection waren, meteen gevolgd door de vraag of we klaar waren voor Do Your Thing. Natuurlijk waren we dat. De eerste Lefties-klassieker beschrijft het beste hun sound: hard, hard en nog eens hard.
Als derde nummer volgde Hey Pocky A-Way, het enige vocale nummer op 'Hutspot' en een cover van The Meters. De stem van gitarist Onno, die de vocalen verzorgt, is misschien niet de prachtige stem die vaak in soulballades te horen is, maar ze past volledig in het Lefties-plaatje. Op het nieuwe album dat rond maart of april zou uitkomen, horen we zijn stem vaker, en ook de nieuwe single Back Door Santa (een cover van Clarence Carter), die na het optreden vlotjes van de hand ging, bevat vocals.
Als jonge groep lijkt Lefties Soul Connection de komende jaren veel verwachtingen te zullen inlossen. Eigenlijk heeft de groep dat al ruimschoots gedaan. Zowel op plaat als live op het podium stralen de muzikanten zoveel energie uit, en dat werkt onvermijdelijk aanstekelijk. Nummers als Bam Bam, met de catchy orgeltune van Alviz, of natuurlijk Organ Donor, een remake van de Dj Shadow-klassieker, zorgen ervoor dat het publiek met zichzelf geen blijf meer weet. Alle vier de muzikanten, en natuurlijk ook gastgitarist en –percussionist Paul, hebben enorm veel plezier in het spelen en stralen dit af op het publiek. Dit kan je zelfs letterlijk nemen. Tijdens één van de nummers, stopte de band met spelen en stapten Paul en Onno met hun gitaar het publiek in, om daar een geïmproviseerd vraag-antwoordspelletje te spelen. Funk zoals funk zou moeten zijn.
Nu de Lefties, na het album van het jaar te hebben uitgebracht, ook voor het beste optreden van 2006 zorgden, is het met het nieuwe album in het vooruitzicht geen understatement om hen ook de titel groep van het jaar te bezorgen. RAW!
