An Pierl? & White Velvet

De Waalse groep Montevideo mocht de aftrap geven. In Wallonië zijn ze the next best thing maar in Vlaanderen krijgen ze, zoals de meeste groepen van over de taalgrens, nog niet echt voet aan grond. De groep beschikt nochtans over veel potentieel en kwam heel overtuigend over, ook al was het een ietwat ongewone opener voor An Pierlé. Tijdens het optreden schoten ons tientallen groepen te binnen waaraan Montevideo refereerde: The Automatic, Goose, Sonic Youth, The Bravery, The Rapture maar vooral héél veel Franz Ferdinand. Montevideo maakt met andere woorden uiterst dansbare en aanstekelijke rock en heeft met zanger Jean Waterlot een publieksjenner eerste klasse in de rangen. De neurotische bewegingen die Waterlot maakt op het podium dreven onze zenuwen echter de hoogte in. Montevideo zette een oorverdovend, brutaal maar vooral steengoed concert neer in de Vooruit.

 

Heel wat minder hard ging het er aan toe bij An Pierlé & White Velvet. De groep startte met het zeemzoete Cold Winter en ook de daarop volgende nummers sleepten ons langzaamaan als maar verder mee in de ietwat bizarre wereld van An Pierlé. Al snel bleek dat, in tegenstelling tot enkele maanden geleden, de nummers van de laatste plaat een prominente plaats opeisen in de set en niet meer hoeven onderdoen voor de klassiekers. Zo deed het aan elkaar geregen trio Jupiter, Snakesong en Not the End de zaal geleidelijk aan overkoken.

 

Alles aan dit concert leek goed te zitten: een laaiend enthousiast publiek, een band die er duidelijk veel plezier en zin in heeft, een uitstekende lichtshow en fantastische muziek; kortom alle ingrediënten voor een perfect optreden. Op de koop toe was het blijkbaar Pierlé’s verjaardag en dit maakte de sfeer nog meer geladen. Tijdens Many Roads kwam de zangeres op de rand van het podium zitten en deed de hele concertzaal neerzitten. “Tante An vertelt een verhaaltje”.

 

De vergelijking met Tori Amos die vroeger dikwijls gemaakt werd, gaat nu niet meer op. Waar Amos blijft steken in monotone songs en oeverloos gemijmer, gaat Pierlé een stuk verder en komt ze heel wat snediger uit de hoek. Dat bleek duidelijk uit nummers als It’s Got to Be Me, Helium Sunset en Not the End

In de bisronde kregen we een stomende versie van Sing Song Sally voorgeschoteld waar de gehele groep zodanig in opging dat we even geloofden dat de hele Vooruit zou ontploffen. Pierlé hing hier even het rockbeest uit door haar piano te lijf te gaan met haar gehele lichaam én het hoofd van keyboard-speler Dominique Vantomme. Hilarisch.

 

Als tweede bis en slotnummer kregen we nog eens Mud Stories te horen, iets wat tegenwoordig een unicum geworden is. De rest van de groep deed dienst als achtergrondkoor en zo kwam na twee uur een eind aan een klassevol en huiveringwekkend goed optreden.