Le Peuple de l'Herbe
Leve de trompet!
Niel Van Herck
Minnemeers, — 7 maart 2010
Het wondermooie Lyon staat bekend om zijn uiterst verfijnde keuken, goede wijnen, ellenlange files en prachtige voetbalspel. Kunst en cultuur krijgen er alle ruimte en ook muzikanten hebben er een streepje voor. Geen wonder dat een steengoede band als Le Peuple de l’Herbe hier ontsproten is. Om het nieuwe album ‘Tilt’ te promoten, doen ze allerlei kleine en grote zalen aan in Europa. Nu was de Minnemeers in Gent aan de beurt.
Aan de geur bij de inkom te ontwaren, werd meteen duidelijk dat Le Peuple de l’Herbe niet staat voor ‘het volk van de oregano.’ Vreemd genoeg was de zaal slechts half gevuld, dus moest Doctor Flake extra zijn best doen om toch iets van sfeer te scheppen. Hij deed het met volle overtuiging en gooide zich in de zware triphop en dub. De bizarre samples vlogen ons om de oren en de Fransman gooide zelfs wat visuals in de strijd, maar kijken naar een dj was ook deze avond behoorlijk saai.
Dringend tijd voor de gereputeerde hyperactiviteit van Le Peuple dus. De band staat bekend om zijn enorme diversiteit aan stijlen. Waar het eerste album nog begon met smooth jazz, evolueerden de volgende telgen naar hiphop, dub en lichte rock. Een allegaartje aan genres, strak aan elkaar geregen door de scherpe, maatschappijkritische tong van de rappers.
Ook in de Minnemeers was dit niet anders. De avond begon kalm met enkele licht verteerbare hiphopnummers en de begeleiding van de immer aanwezige trompet. De zaal was dan ook net op tijd gevuld voor het hardere drum&bass werk. De dreadlocks en ander (ongewassen) lichaamsdelen vlogen zwierig in het rond. De stewards kregen het ook een pak moeilijker om het geldende rookverbod te staven.
Na een sessie uit de dubcollectie schakelde de band over naar een rock/punkrepertoire. Het sloeg wel aan bij de toeschouwer, voornamelijk door de spectaculaire lichtshow en het enthousiasme van de muzikanten, maar de diehard fans verkozen toch het andere werk. Gelukkig trok JC 001 het dipje recht met een gezellige beatboxsessie, inclusief het citaat “there is good music and there is house music.”
Le Peuple de l’Herbe staat er live altijd. Het nest Duracellkonijnen op het podium krijgt elk publiek in beweging met hun enthousiasme en funky muziek. Helaas lijken ze ten prooi te vallen van de huidige trends en opteren ze al eens voor een gitaartje meer. Terwijl het repertoire opgebouwd rond de trompet net zo sterk was.