Keith Caputo
Magisch Realisme
Lieselot D\'Hoest
013, Tilburg — 8 november 2008
Voor een fijn mens en muzikant als Keith Caputo bollen we graag twee uur het land onzer Noorderburen binnen. Meer nog, we maken er met plezier een weekendtrip van. Meer nog, we komen met plezier om drie uur ’s nachts thuis om goedgemutst en stomend van de adrenaline om half zeven de wekker af te kloppen. Meer nog, wetende wat we nu weten, zouden we zelfs de bananenboot naar Swaziland nemen om Keith en Co aan het werk te zien. We kennen Caputo en we weten dat we in duizendvoud zullen beloond worden. Valt het op dat we lichtelijk onder de indruk zijn? Een volmondig jawel!
Het kleine zaaltje van de Tilburgse 013 zit afgeladen vol. Op het krappe podium, onder een hemel van discoballen, stelt de kleine, in leer gehulde New-Yorker met Italiaanse roots zijn Nederlandse begeleidingsband The Sad Eyed Ladies voor.
De voorbije maanden blikte hij samen met hen, een aantal gastmuzikanten en producer Martyn Lenoble (stichter van Porno For Pyros en producer van ondermeer Jane's Addiction en The Cult) in LA zijn nieuwe plaat in. Caputo vat immers het ambitieuze plan op om elk jaar een CD af te leveren. De release van exemplaar 2007 laat wellicht nog tot het najaar op zich wachten. Vanavond wordt dus vooral de ‘Hearts Blood On Your Dawn’-taart aangesneden.
Wie Caputo enkel kent als frontman van Life Of Agony, fronst misschien de wenkbrauwen bij het horen van ‘s mans solowerk. Ook live wordt op nummers als het rauwe Lamb To The Slaughter en Kill With God de lijn nog enigszins doorgetrokken en zijn de welbekende, vinnige uithalen te horen. Met melodieuzere popnummers als New-York City en Selfish tapt Caputo daarentegen uit een volkomen ander muzikaal vaatje. Zelf verkiezen we de met emotie en eerlijkheid doortrokken hart-op-de-tong exemplaren. Het leven van Caputo bleef niet van tragedie gespaard en het verlies van zijn beide ouders ligt wellicht aan de basis van de thematiek rond ‘verlies’ en ‘loslaten’ die als een rode draad door zijn muziek loopt. Getuige daarvan ondermeer het intens gebrachte I Wanna Fly en het hartverscheurende Mother dat op moederdag nog extra geladen klinkt. Deze getormenteerde ziel lijkt een fragiele vrede te vinden door op het podium zijn wonden te laten bloeden en elke emotie door de muzikale katalysator te halen. Dat net die pijn hem wellicht ook als artiest maakt tot wat hij is, lijkt hij in het nummer Living The Blues zelf te verwoorden: “The pain sure brings out the best”.
Hoewel The Sad Eyed Ladies stuk voor stuk -weliswaar jonge- maar goeie en gedreven muzikanten zijn die Caputo een optimale ruggensteun bieden, toch is het duidelijk dat ze geen voortrekkersrol (mogen) spelen. Caputo is en blijft het charismatische middelpunt wat ervoor zorgt dat er af en toe wat weinig eenheid van Caputo en zijn band afstraalt. Wellicht nemen The Sad Eyed Ladies genoegen met de rol van begeleidingsband die hen wordt toebedeeld. We zijn er nog niet helemaal uit of dat in dit geval negatief hoeft te zijn. Caputo is duidelijk in zijn element. Hij is een geboren entertainer die zich terdege bewust is van het feit dat hij op het podium heer en meester is. Daarnaast is hij een schenenschopper die lak heeft aan compromissen, ook als dat betekent dat hij zelf zijn winkel draaiende moet houden en ’s avonds zelf de enkel via zijn site te verkrijgen CD’s op de post moet doen. Maar er schuilt ook een bezorgde piekeraar in hem die er niet voor terugdeinst zijn kwetsbare kant te laten zien. Misschien is het net dat wat zijn trouwe volgelingen uit zijn handen doet eten: de tweestrijd die zich ook op het podium verderzet maar bovenal de oprechtheid waarmee hij zijn ding doet. Het publiek hangt aan zijn lippen en dat wordt er niet minder op wanneer Caputo –naar goede gewoonte- naar de arena afdaalt en we voor één van die zeldzame keren deelgenoot lijken te worden van de symbiose die zich voltrekt. Pure magie. Tegenstanders kunnen het afdoen als goedkoop, sentimenteel gedoe -en toegegeven, zelf vinden we overdadig handjesgeschud en kusjes geven ook een beetje klef- maar bij Caputo werkt het wonderwel. Oprechtheid, weet je wel. Zelden hebben we de energie zo over en weer voelen vloeien als vanavond. Of op zijn Caputo’s na een fles wijn: “As I can’t fuck you all at the same time, we’ll have to sing together”. De LOA-die hards moeten wachten tot het einde van een fenomenaal concert maar krijgen bij de toegiften toch nog Angry Tree kado waarna Keith en zijn kompanen zich alweer naar de uitgang haasten om CD's te signeren.
We kunnen het aantal concerten dat we bijwoonden al lang niet meer bijhouden maar dit wordt er eentje dat qua intensiteit nog lang zal nazinderen. Caputo en zijn publiek nemen wat ze geven. “I live for these moments”, gaf Caputo nog mee en we zagen dat het waar was. Wij kunnen dat enkel beamen: wij ook, meneer, wij ook.
De voorbije maanden blikte hij samen met hen, een aantal gastmuzikanten en producer Martyn Lenoble (stichter van Porno For Pyros en producer van ondermeer Jane's Addiction en The Cult) in LA zijn nieuwe plaat in. Caputo vat immers het ambitieuze plan op om elk jaar een CD af te leveren. De release van exemplaar 2007 laat wellicht nog tot het najaar op zich wachten. Vanavond wordt dus vooral de ‘Hearts Blood On Your Dawn’-taart aangesneden.
Wie Caputo enkel kent als frontman van Life Of Agony, fronst misschien de wenkbrauwen bij het horen van ‘s mans solowerk. Ook live wordt op nummers als het rauwe Lamb To The Slaughter en Kill With God de lijn nog enigszins doorgetrokken en zijn de welbekende, vinnige uithalen te horen. Met melodieuzere popnummers als New-York City en Selfish tapt Caputo daarentegen uit een volkomen ander muzikaal vaatje. Zelf verkiezen we de met emotie en eerlijkheid doortrokken hart-op-de-tong exemplaren. Het leven van Caputo bleef niet van tragedie gespaard en het verlies van zijn beide ouders ligt wellicht aan de basis van de thematiek rond ‘verlies’ en ‘loslaten’ die als een rode draad door zijn muziek loopt. Getuige daarvan ondermeer het intens gebrachte I Wanna Fly en het hartverscheurende Mother dat op moederdag nog extra geladen klinkt. Deze getormenteerde ziel lijkt een fragiele vrede te vinden door op het podium zijn wonden te laten bloeden en elke emotie door de muzikale katalysator te halen. Dat net die pijn hem wellicht ook als artiest maakt tot wat hij is, lijkt hij in het nummer Living The Blues zelf te verwoorden: “The pain sure brings out the best”.
Hoewel The Sad Eyed Ladies stuk voor stuk -weliswaar jonge- maar goeie en gedreven muzikanten zijn die Caputo een optimale ruggensteun bieden, toch is het duidelijk dat ze geen voortrekkersrol (mogen) spelen. Caputo is en blijft het charismatische middelpunt wat ervoor zorgt dat er af en toe wat weinig eenheid van Caputo en zijn band afstraalt. Wellicht nemen The Sad Eyed Ladies genoegen met de rol van begeleidingsband die hen wordt toebedeeld. We zijn er nog niet helemaal uit of dat in dit geval negatief hoeft te zijn. Caputo is duidelijk in zijn element. Hij is een geboren entertainer die zich terdege bewust is van het feit dat hij op het podium heer en meester is. Daarnaast is hij een schenenschopper die lak heeft aan compromissen, ook als dat betekent dat hij zelf zijn winkel draaiende moet houden en ’s avonds zelf de enkel via zijn site te verkrijgen CD’s op de post moet doen. Maar er schuilt ook een bezorgde piekeraar in hem die er niet voor terugdeinst zijn kwetsbare kant te laten zien. Misschien is het net dat wat zijn trouwe volgelingen uit zijn handen doet eten: de tweestrijd die zich ook op het podium verderzet maar bovenal de oprechtheid waarmee hij zijn ding doet. Het publiek hangt aan zijn lippen en dat wordt er niet minder op wanneer Caputo –naar goede gewoonte- naar de arena afdaalt en we voor één van die zeldzame keren deelgenoot lijken te worden van de symbiose die zich voltrekt. Pure magie. Tegenstanders kunnen het afdoen als goedkoop, sentimenteel gedoe -en toegegeven, zelf vinden we overdadig handjesgeschud en kusjes geven ook een beetje klef- maar bij Caputo werkt het wonderwel. Oprechtheid, weet je wel. Zelden hebben we de energie zo over en weer voelen vloeien als vanavond. Of op zijn Caputo’s na een fles wijn: “As I can’t fuck you all at the same time, we’ll have to sing together”. De LOA-die hards moeten wachten tot het einde van een fenomenaal concert maar krijgen bij de toegiften toch nog Angry Tree kado waarna Keith en zijn kompanen zich alweer naar de uitgang haasten om CD's te signeren.
We kunnen het aantal concerten dat we bijwoonden al lang niet meer bijhouden maar dit wordt er eentje dat qua intensiteit nog lang zal nazinderen. Caputo en zijn publiek nemen wat ze geven. “I live for these moments”, gaf Caputo nog mee en we zagen dat het waar was. Wij kunnen dat enkel beamen: wij ook, meneer, wij ook.
