Kate Nash
Even vrolijk als de kleuren van het T-shirt
Mieke Meskens
Vooruit Kunstencentrum, Gent — 8 november 2008
De Britse poprock is dezer dagen alomtegenwoordig in de muziekwereld. Zet je radio op een populaire zender als Donna of Stubru en binnen het kwartier heb je gegarandeerd prijs. Maar de meeste groepen uit de Britse poprockscene zijn slechts eendagsvliegen. Met geluk ontdek je een band die meer waarde in zich heeft. Kate Nash is een twijfelgeval. Ze heeft ongetwijfeld talent en een unieke stem, maar afgelopen maandag in de Vooruit in Gent, kon haar ietwat eentonige sound onze gedachten net geen hele avond bij het concert houden.
Nu we het toch over geluid hebben. Het voorprogramma - een Britse powerpopband (verrassend!) - was voor het eerst in België te gast. Tijdens hun set hoorden we genoeg interessante ideeën om het ver te kunnen schoppen. Jammer genoeg was de mix even rommelig als het warrige new wavekapsel van de zanger, waardoor niet alles even mooi overkwam. Gezien de teksten grotendeels onverstaanbaar waren, bleef ook de naam van de band lange tijd een mysterie. Maar met een bandnaam als The Mystery Jets, was die onduidelijkheid misschien wel met opzet gepland.
Na ruim 35 minuten wachten (om ervoor te zorgen dat het geluid nu wel goed stond), kwamen we in een golden sixtiesfilm terecht met Kate Nash in de hoofdrol. Haar kleurrijke T-shirt, dat ze trouwens geleend had van een bandlid van The Mystery Jets, deed terugdenken aan de hippiesfeer waarbij iedereen in hoge sferen verkeerde. Een neonlicht in de vorm van Kate Nash zweefde tegen een achtergrond vol wolkjes. Voeg daarbij het wereldberoemde nummer Stop In The Name Of Love en het plaatje is compleet.
Veel tijd om te dromen was er niet, want de geprezen Kate Nash schudde je onmiddellijk wakker met Pumpkin Soup. Daarmee was een periode vol chaotisch pianogeweld aangebroken, waarbij de zangeres steeds op en neer wipte op haar stoel. Daardoor waren er soms helaas maar flarden van zinnen verstaanbaar. Maar de dame had nog wat anders in petto. Na enkele nummers was het tijd voor variatie en greep Kate Nash naar "the pimp", het koosnaampje voor haar gitaar.
Samen met haar pimp bracht ze vier kwaliteitsvolle nummers, wat van het voorafgaande niet gezegd kon worden. Na de intieme songs Birds en Nicest Thing volgden twee nieuwe nummers. En jawel, I Hate Seagulls werd geschreven in België. Maar daarom haat ze ons nog niet. Integendeel, het publiek kon haar tijdens de avond met veel gejuich tot tranen ontroeren. Het omgekeerde gebeurde ook. De absolute stilte op het einde van I Hate Seagulls, gevolgd door het meeslepende Pickpocket, waren twee momenten die bewezen dat haar wondermooie stem en simplistische teksten de gevoelige snaar van het publiek konden raken.
“Tijd om er weer eens stevig in te vliegen”, moet Nash gedacht hebben. Mariella was dan ook het meest energievolle nummer van de avond. Samen met de drie drummende bandleden gaf ze steeds een sneller ritme aan, waardoor de woorden er steeds sneller uitvloeiden en ze het record "snel praten" leek te willen breken. Nadien had ze net nog genoeg energie over om eervol af te sluiten met Mouthwash en Foundations. Het publiek bleef lange tijd applaudisseren om bisnummers af te dwingen. Ook wij gaven haar het applaus dat ze verdiende, maar meer had echt niet gehoefd.