John Legend
Things got out of hand (of dan ook net weer niet)
Hannelore Bedert
Hallen van Schaerbeek, Schaerbeek — 8 november 2008
De Hallen van Schaarbeek is dan misschien niet de zaal waar de allerintiemste concerten plaats kunnen vinden – de zaal is een kruising tussen een gigantische fabriekshal en een sporthal - maar concerten waar het doel is het publiek aan het dansen te krijgen zijn hier beter op z’n plaats dan eender waar in België.
John Legend – in het echte leven John Stephens –, protégé van Kanye West, schiep hoge verwachtingen. Zijn debuutplaat 'Get Lifted' uit 2004 en de opvolger 'Once Again' van dit jaar werden door critici en recensenten met het nodige aantal sterren overladen.
Used to love you en de hit Ordinary people worden nog steeds radiogewijs vlot meegezongen en het album 'Get Lifted' zelf bracht Legend zowaar drie Grammy Awards op: Best R&B Album, Best R&B Male Vocal Performance, en Best New Artist.
En laat ons eerlijk zijn: van de co-writer voor songs als If I Ain’t Got You (Alicia Keys) en The Boogie That B (Black Eyed Peas), mág er toch wel wat verwacht worden.
In De Hallen staat een bonte verzameling jong en oud samen in het publiek. Zowel de zogehete ‘nerds’ als de ‘’Paris Hilton’-look-a-likes (Jezus Christus, wat zijn die toch onnoemelijk lelijk!), als de mannen met gouden kettinkjes en de vrouwen-in-de-menopauze zijn aanwezig. Legend spreekt een groot en toch ietwat gevariëerd publiek aan, dat mag duidelijk wezen.
Legend staat letterlijk mooi te wezen op het podium. Tijdens de eerste drie nummers staat hij enkel zwoel te zingen, bezorgt hij de jonge meisjes vooraan een flauwte en drentelt hij wat rond de piano. Pas bij lied vier zien we hem echt op de plaats waar we hem het liefst hebben, aan een prachtig opgeblonken (jaja, dit werd tijdens de pauze door een - naar onze mening – professional bewerkstelligd) vleugelpiano. Wat staan piano’s toch altijd heerlijk mooi te zijn…Vanaf dat moment komt de mengeling R&B – soul – jazz eindelijk wat meer tot z’n recht.
Legend heeft een fantastische schare muzikanten achter zich, die swingen en rocken als geen ander, en de backing vocals mogen gerust na een lange dag naast ons warme bad komen staan en wat van hun hemelse klanken verspreiden. Extase verzekerd.
En toch. Ondanks de goeie muzikanten, Legends flair, zijn stem waar vele zangers jaloers op mogen zijn en de goeie songs, mist de hele boel live het nodige pit, de nodige extraatjes die een live-concert memorabel maken.
De aandacht begint achter in de zaal alsmaar meer te verdwijnen en hoewel Legend heel enthousiast over het podium springt en er als hoogtepunt even het Britse R&B-zangeresje Estelle (dat net op Legends label heeft getekend) bij haalt, verliest hij gaandeweg toch zijn greep op het publiek.
“Things got out of hand” zingt Legend in Heaven only knows, terwijl naast mij twee mannen op elkaar beginnen slaan. De security verwijdert de mannen met de nodige discretie en enkel de achterhoede in de zaal heeft het incident opgemerkt. Vooraan wordt lustig verder gedanst. Maar achteraan is de aandacht nog meer afgeleid dan ervoor. En stilaan ebt ook de aandacht in het midden weg. Gevolg door de eerste rijen?
Een concert moet van begin tot eind boeien, zeker met zoveel troeven achter de hand. Als dat niet gebeurt is dat een gemiste kans. Laat dat voor Legend een les zijn.