Hot Chip
Soul met beats en champagne
Sanne De Troyer
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Zelden zoveel wannabe-nerds gezien als tijdens het concert van Hot Chip in de Botanique. Naast trendsetters voor deze vreemde look zijn de vijf van Hot Chip ook fantastische elektronicaknutselaars. Dat bewezen ze al op ‘The Warning’ waarna ze serieus gehypet werden. Maar eerder dit jaar bewezen ze met ‘Made in the Dark’ dat ze de hype overstijgen. ‘Made in the Dark’ is een album waarmee ze laten horen dat ze tot meer in staat zijn dan elektronica alleen en dat een vleugje soul nooit kwaad kan. Benieuwd wat zoiets live oplevert.
Shake a Fist doet vermoeden dat het toch niet meteen een laidback avondje zal worden waar soul en blues de bovenhand nemen. Het publiek heeft het dansvirus al snel te pakken, maar zelf moeten de heren er nog een beetje inkomen. Hun set is vooral opgebouwd uit songs van het nieuwe album. Maar niet gevreesd: ook de pareltjes van ‘The Warning’ passeren de revue. Het zou nu eenmaal zonde zijn om And I Was A Boy From School en Over and Over achterwege te laten.
Op de zware bassen van Bendable Poseable is het feestje officieel geopend en de temperatuur in de zaal stijgt zienderogen. Altijd gedacht dat dat stukje achterstevoren gebrabbelde tekst een sample was. Maar live blijkt dat Joe Goddard dat gewoon allemaal zelf doet zonder wat voor elektronicatrucage ook.
Op de zware bassen van Bendable Poseable is het feestje officieel geopend en de temperatuur in de zaal stijgt zienderogen. Altijd gedacht dat dat stukje achterstevoren gebrabbelde tekst een sample was. Maar live blijkt dat Joe Goddard dat gewoon allemaal zelf doet zonder wat voor elektronicatrucage ook.
Op een podium is Hot Chip niet enkel drummachine en samples. Er komt vooral veel percussie en zelfs opvallend veel gitaren bij kijken. Zelfs meer dan op plaat. Eigenlijk zijn het stuk voor stuk multifunctionele muzikanten. Toch is het Al Doyle die hier een streepje voor krijgt. Zonder moeite slaagt hij erin om tussen de nummers door een potje te jammen op zijn gitaar om iets later ook nog eens Felix Martin uit de nood te helpen wanneer diens samples het laten afweten.
Na een paar nummers werd op soul overgeschakeld. Op ‘Made In The Dark’ is One Pure Thought een heel breekbaar liedje zodat het zelfs riskant lijkt om het tussen de dansnummers te gooien. En in het begin lijkt het er even op dat ze kopje onder zullen gaan, maar als echte kameleons ontplooien ze zich tot een waar soulgezelschap. Goddard en Doyle nemen de backing vocals op zich terwijl Taylor weemoedig de donkere zanglijnen verzorgt. Het is verbazingwekkend dat hij daar met zijn iele stemmetje toe in staat is.
Later doen ze het nog eens over met Made in the Dark dat vooral aan zwoele rnb doet denken. Zo’n rustpuntjes zijn af en toe welkom, maar het zijn toch vooral de nummers waarin beat en bass domineren die indruk maken.
Later doen ze het nog eens over met Made in the Dark dat vooral aan zwoele rnb doet denken. Zo’n rustpuntjes zijn af en toe welkom, maar het zijn toch vooral de nummers waarin beat en bass domineren die indruk maken.
Ready For The Floor werd voor de gelegenheid opgedragen aan 's lands electrotrots, de gebroeders Dewaele. Geen idee of het al dan niet met opzet was, maar het leek alsof ze hun eigen nummer door de mix gedraaid hadden en dat werkte aanstekelijk. Misschien een ideetje voor een volgend album, Hot Chip vs. Hot Chip.
Als extraatje kreeg het publiek op het einde van de set nog Don’t Dance inclusief een straal champagne voor de eerste rijen. “Don’t dance, don’t dance” Al vragen ze het nog met zoveel nadruk, geen mens die er gevolg aan geeft.